Πόσες φορές βρεθήκαμε σε σταυροδρόμι
και δεν ξέραμε πιο μονοπάτι να πάρουμε
γιατί δεν γνωρίζαμε που θα μας βγάλουν οι δρόμοι.
Ήθελε σκέψη, ήταν αυθορμητισμός
να πάρεις το ένα ή το άλλο
και ποιο θα ήταν ο λυτρωμός;
Αν ξέραμε την έκβαση
θα παίρναμε τις σωστές αποφάσεις
για να βρούμε την ανάσταση.
Την ανάσταση που όλοι ζητάμε
μετά από την νέκρα κάποιων χρόνων
και με δίψα ρουφάμε.
Την ανάσταση των αισθήσεων
που ήταν καταπονημένες
με κύματα παραισθήσεων.
Με όνειρα για να βρεθεί
η λύτρωση της ψυχής
και το βάρος της να αφαιρεθεί.
Τι είναι άλλωστε η ζωή;
Εικόνες, σχέδια, πρόσωπα, πράξεις
αλλά χρειαζόμαστε και αλλαγή.
Να ανασάνει το εγώ
από τις βαρετές επαναλήψεις
και να το κάνουμε πιο γλαφυρό.
Να το γεμίσουμε με ποιότητα
που θα μας ευχαριστήσει
κι ας μην είναι σε μεγάλη ποσότητα.
Ας είναι όμως πλούσιο
σε αισθήματα και αγάπη
και καθαρό και γνήσιο.
Το σταυροδρόμι είναι δίλλημα.
Να δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία
να κερδίσουμε κάθε στοίχημα.
Στοίχημα με το εγώ μας
να περάσουμε πολλά μονοπάτια
και να αντικρίσουμε το γαλάζιο ουρανό μας.
Να τα περάσουμε αλώβητα
χωρίς πίκρες και στενοχώριες
με τα όνειρά μας ακλόνητα.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
