Πως μπορείς να λησμονήσεις,
Πως μπορείς να ζήσης,
Πως μπορείς να περιμένεις,
Πως μπορείς να ξεχαστείς,
Πως μπορείς να κοιμηθείς,
Πως μπορείς να ονειρευτείς,
Πως μπορείς να μη κλάψεις,
Πως μπορείς να μη δακρύσεις,
Πως μπορείς να χαμογελάσεις,
Πως μπορείς να αντέξεις
Ό,τι δεν θα τους ξαναδείς;
Πως μπορείς να μείνεις απαθείς;
Κλείνω μάτια και αυτιά
Μα ακούω και βλέπω καθαρά
Κραυγές, φωνές σπαρακτικές,
Απ’ τα νέα τα παιδιά
Μέσα απ΄τα στραπατσαρισμένα
Καμένα του τραίνου βαγόνια
Να αναζητούν ο ένας τον άλλον,
Αγόρια, κορίτσια,
Συμφοιτητές, συμφοιτήτριες,
Τι σπαραγμός, τι εφιαλτικό
Όνειρο αυτό;
Να ψάχνουν μες στα συντρίμμια
με αγωνία μια χαραμάδα διαφυγής
προς τη ζωή, τι κρίμα!
όμως κανείς εκεί κοντά.
Μόνο μια λέξη ακούω τώρα δυνατά,
Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης
Αλεξανδρούπολη
