Άκρως επίκαιρο, σαν να γράφτηκε σήμερα
Η Ελλάς κατηνάλωσεν ολόκληρον τεσσαρακονταετίαν εις αγόνους συζητήσεις περί κομμάτων και κομματαρχών.
Άπαν σε το χρήμα, αντί έργων χρήσιμων προς πόλεμον ή προς ειρήνην, εδαπάνησεν εις συντήρησιν κοπαδίου κομματικών κηφήνων, χάριν των οποίων στέργει την πενίαν, την κακοπραγίαν, την ασημότητα και τους εμπαιγμούς του κόσμου όλου.
Ομολογούμεν ότι λαός επί τοσούτον χρόνον τοιαύτα ανεχθείς είναι εν μέρει άξιος της τύχης του.
Δεν αρνούμεθα ότι οι οπωσδήποτε αποκτήσαντες την πλειοψηφίαν είχον την συνταγματικήν αρμοδιότητα να διανείμωσι το αίμα και τον ιδρώτα του μέχρι τελευταίας σταγόνος εις τους οπαδούς των.
Προθύμως αναγνωρίζομεν ότι και οι διάδοχοί των έχουσι το κοινοβουλευτικόν δικαίωμα να εξακολουθήσωσι την χαραχθείσαν αύλακα μέχρι παντελούς ολέθρου και χρεωκοπίας.
Αλλά αν υπό τον αριστερόν μαστόν έχουσι καρδίαν και όχι πέτραν, νομίζομεν ότι καιρός είναι πλέον να παύσωσι σφαγιάζοντες ολόκληρον έθνος προς συντήρησιν αγέλης κατασκευαστών πλειοψηφίας.
***
Σημείωση Ε.Θ.:
Βρίσκετε άραγε, αγαπητοί αναγνώστες, καμμία διαφορά από το χθες στο σήμερα;
Οι κομματικοί κηφήνες συνεχίζουν να ευημερούν, ενώ το αδηφάγο Δημόσιο κατατρώγει τς σάρκες μας, με κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και κατοικιών.
Όντως, όπως το καταγράφει ο αείμνηστος Εμμανουήλ Ροΐδης, υπό τον αριστερόν μαστόν δεν έχουν καρδιάν, αλλά πέτραν.
Και είναι ίδιοι μ’ αυτούς που σήμερα μας κυβερνούν.
Εμείς όμως οι πολίτες, ως πότε θα γινόμαστε συνεργοί στις ανομίες και τις κακίες τους;
Σ.Κ.
