Μια ομπρέλα σε δυνατή βροχή.
Ένα στήριγμα σε μανιασμένο άνεμο.
Μια φωτιά να ζεστάνει το παγωμένο μου κορμί.
Ένα ποτήρι δροσερό νερό στην κάψα του καλοκαιριού.
Ένα λόγο γλυκό
να ευφρανθεί η πικραμένη μου καρδιά.
Ήταν πολλά;
Ήταν δύσκολα;
Ήταν δυσεύρετα;
Όπως το πάρεις.
Όπως το νιώσεις.
Αν το νιώσεις.
Αν το αισθανθείς.
Σου φάνηκαν πολλά όσα ζήτησα;
Δεν έδωσες ούτε τα μισά.
Κι αυτά με φειδώ.
Κι αυτά από υποχρέωση.
Όχι έτσι.
Δεν τα θέλω.
Δεν με εκφράζουν.
Δε με γεμίζουν.
Πάρτα πίσω και δώστα αλλού.
Δεν πειράζει.
Εγώ αρκούμαι σε λίγα αλλά να είναι αληθινά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
