Το μαλλί της γριάς
ταξιδεύει ψηλά
στα λιλά του ουρανού.
Φύσα, φύσα, αγέρα!
Τόσες τούφες πετούν,
να κολλήσω σε μια,
να με πάρει μαζί της
στα γνώριμα μέρη!
Κει που ο χρυσός
-του Βοσπόρου
χαμένου- κυλά
και την μπούρκα φοράει
η Πόλη βιασμένη,
στην ελπίδα εμμένει
η Αγιά Σοφία…
Οι πρόγονοί μας
εκεί περιμένουν θαμμένοι
- Advertisement -
τους σπασμένους σταυρούς,
τα συντρίμμια ιερά
να μαζέψουν, να σπάσουν
το κέλυφος εκείνο
του ασβέστη, που πνίγει
τα μωσαϊκά, τους Αγίους
(οι φωνές τους
ν’ αρχίσουν να βγαίνουν).
Για να δουν οι τυφλωμένοι,
στα μαύρα κενά
των κογχών τους
τα μάτια μου τώρα χαρίζω!
Ίσως δούμε το Φως,
Κοίτα, μες στα λιλά
μια μεγάλη στρατιά,
Ο Καβαλάρης! Ή μήπως…
Φταίει τούτη η αυγή,
η παιδικότητα? Ίσως
κι επίγευση μια:
του Μαλλιού της Γριάς…
Νάνη Σαρίδου
Αλεξανδρούπολη, 2020
