Άραγε, σε αυτή τη γη, άνθρωποι, ζώα, φυτά,
ανταποκρίνονται όλοι τους στα πρέπει τα … καυτά;
Ξέρουν, ότι οφείλουνε, να μεριμνούν για όλα,
το «ευ ζην», τη διαιώνιση, και την καλή … «παρόλα»;
Γνωρίζουν ότι, αφού γεννηθούν, χρέος έχουν μεγάλο,
ομοίους τους στον κόσμο αυτό, να φέρουν δίχως άλλο;
Το χρέος τούτο προσπαθούν τα άνοα φυτά και ζώα,
να εκπληρώσουν, όσο μπορούν, χωρίς να ‘χουν …μητρώα!
Με δυσκολίες χίλιες δυο, κι αντίπαλο τη φύση,
τα πάντα, πάντα επιχειρούν, η ζωή να συνεχίσει.
Κι έρχεται το οξύμωρο, σ’ όλη την Οικουμένη,
ο άνθρωπος, ο έχων τον νουν, έξω απ’ αυτό να μένει!!
Γεννιέται, μεγαλώνει, ζει με όλα τα καλά του,
κι όμως, το χρέος του ξεχνά, για τη συνέχειά του.
Πολλοί νέοι και μάλιστα αγόρια και κορίτσια,
τυρβάζουνε και μεριμνούν, για άλλα πολλά καπρίτσια.
Δεν θέλουνε να παντρευτούν, να ‘χουν υποχρεώσεις,
σε τέκνα κι οικογένεια. Θέλουν παντού … εκπτώσεις!
Κι αναλογίζεται κανείς, τι άραγε θα συμβεί,
αν αυτό το «ψευτοκαθεστώς», κρατεί πάνω στη γη!
Γνωρίζουν, άραγε, όλοι τους στο μέλλον τι θα γίνει;
Αν το χρέος τούτο ξεχαστεί; Κανένας δεν θα μείνει!
Τα πάντα θα καταστραφούν, κι όλη η οικουμένη.
Οι άνθρωποι για πάντα θα χαθούν κι έρημη γης θα μένει!!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
Κομοτηνή
