Γ’ Μέρος
Επιπλέον, από την Αγροφιλία, μέχρι τις προτάσεις ως προς το πως οικοδομείται ένα τοπικό αναπτυξιακό σύστημα, με ταυτόχρονη παρουσία της οπτικής για τη βαθειά Ελλάδα, έρχονται να πείσουν ως προς την ύπαρξη επεξεργασμένου Σχεδίου για την Ελλάδα.
Όπως θέμα σχεδίου υπήρξε ο δρόμος της διεθνοποίησης της Ποντιακής Γενοκτονίας, που ο ίδιος πρωταγωνίστησε στην αναγνώρισή της, και που δεν είναι ούτε νομικίστικος ούτε ιστορικίστικος. Είναι πολιτισμικός. Και επόμενα Πολιτικός. Και αν για το Δημόκριτο η Πολιτική είναι σπουδαία Τέχνη, ο Μιχάλης της προσέθεσε την πρόβλεψη, το σχέδιο και τη Χαρά.
Χαίρομαι ακόμη για την αγαθή τύχη να υπάρξουμε συναθλητές επί δεκαετία στην Κ. Ε. του τότε ΠΑΣΟΚ, πριν από την καθοριστική του μετάλλαξη, όπως και που εκπροσώπησα το καλλίγραμμο αυτό σώμα ιδεών και Πολιτικής, επί επτά συναπτά χρόνια, στη Βουλή των Ελλήνων. Εξ ων και οι ουκ ολίγες παραπομπές μου και διαγραφές.
Οι οποίες ήταν για μένα το μεγαλύτερο δώρο που με έκανε ο τότε Πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης, τον οποίο και ευχαρίστησα.
Σεμνύνομαι που ήμουν ο μόνος Βουλευτής αυτών των ιδεών, και του πολιτικού σχεδίου, στη λεγόμενη Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Και όχι μόνο στα επτά χρόνια που ήμουν στη Βουλή, αλλά και απέναντι σε όλη αυτή τη διάρκεια του γκρίζου Ιωβηλαίου της Μεταπολίτευσης.
Ναι μεν διανοητικά και Πολιτικά δεν φθάνω με τίποτα το πολιτικό μέγεθος “Μιχάλης”, όμως Ηθικά θεωρώ ότι είμαστε κατ ισομοιρία έκαστος. Που και για εκείνον είναι ισοδύναμο μέγεθος με τα άλλα δυο: “Το διανοητικά και το Πολιτικά”.
Και που σύμφωνα με την ιστορία, οφείλω να συνδράμω στην επέκταση επιπλέον Γεωπολιτικής και Γεωοικονομικής Παιδείας καθώς και Ενεργειακού Χωροταξικού. Από τον Εύξεινο και το Αιγαίο ως την Ανατολική Μεσόγειο, που κινδυνεύουν από “Πρέσπες”, αν δεν τις έχουν ήδη υποστεί “μέσα στο νερό”. Τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά.
Και μάλιστα να συνδράμω με μεγάλη τιμή. Η οποία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν θεωρώ ότι, αν και 76 ετών Γέρων, όντας όμως πολιτογραφημένος από καιρό, ως το αυθεντικά Νέο, τους Μητσοτάκηδες, τους Τσίπρες και τους Ανδρουλάκηδες, μαζί και το υπόλοιπο Παλιό, “τους είχα και τους έχω”. Τόσο διανοητικά, όσο και πολιτικά. Αν δε κάποιος τους, έχει άλλη γνώμη ας φέρει τα διαχρονικά γραπτά του. Τα εν πολλοίς άγραπτα, αν όχι απερίγραπτα. Τόσο για την Πολιτική Γεωοικονομία, όσο και στη Γεωοικονομική Δημοκρατία. Επίσης στην Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία. Την οποία ακόμη ούτε καν τη ψελλίζουν και οι τρεις τους. Δεν θα ήταν άλλωστε Παλιό, αν την πίστευαν.
Το να είμαστε πάντως σεμνοί αλλά να λέμε και την αλήθεια, είναι αναπόσπαστο μέρος της Πολιτικής Παιδείας μας. Ας πουν ότι λέω μεγαλοστομίες. Μόνο που θα πρέπει κανείς να τους πει ότι μεγάλα στόματα μπορούν να συναντήσουν στους ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ. Και όχι μόνο εκεί.
Και μια που οι ιδέες μου στις Περιφερειακές Οργανωτικές Συσκέψεις του 1982, χαρακτηρίζονταν ως “αναρχοαυτόνομες!”, ας επιτραπεί μια εκτενής έστω παρέκβαση. Ας επιμείνω μόνο σε δυο προτάσεις μου που σχετίζονται με την Εκκλησία, οι οποίες αφού έγιναν αποδεκτές, έχουν ήδη πραγματοποιηθεί:
1. Η ιδέα μου το 1988, για την καθιέρωση του όρου “Παναγία των Θρακών”, με κέντρο την ομώνυμη Εκκλησία της Παναγίας της Κοσμοσώτειρας στις Φέρες, και 2. Η πρόταση που έκανα το Νοέμβριο του 2004, να αναγερθεί ο Ναός του συμπολίτη Ιωάννη Βατάτζη, του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα, στο Διδυμότειχο.
Ως προς τα τοπικά τώρα, όπως και στα Πορίσματα της Βουλής για τη Θράκη, που ακόμη και η ιστορία έχει απηυδήσει με τόσα σκουπίδια, αυτή ήταν και παραμένει, ως είχε, η Βουλή της Αθηνοκεντρικής Ελλάδας.
Τι βουλή με μικρό βήτα και τι Βουλή με κεφαλαίο. Ένα και το αυτό. Βουλή χωρίς βουλή. Ίσως για αυτό άλλαξαν τη λέξη, και την έκαναν “βούληση”. Μια και στα Αρχαία Ελληνικά η βουλή είναι η θέληση, απόφαση. Γνώμη. Συμβουλή. Και όχι μόνο η επιθυμία, όπως σημειώνουν και πάλι τα λεξικά, ότι είναι η Βούληση.
Τι κι αν “κατόπιν ενεργειών μου”, για να θυμηθώ και την αλήστου μνήμης αλλά και παρούσα ακόμη Δεξιά των Τεμπών και των ΟΠΕΚΕΠΕ, κατάφερα, μετά από δυόμισι έτη δηλώσεων και προτάσεων, να συνεδριάσει το 1998 στο Διδυμότειχο, για πρώτη φορά στην Ελληνική ιστορία εκτός των Αθηνών, η 50μελής Διαρκής Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας.
Όμως το Πόρισμα της Συνεδρίασης, δεν το έφεραν καν στην Ολομέλεια. Το μόνο που έκαναν ήταν να αποστρατεύσουν τον παρόντα στη Συνεδρίαση Στρατηγό, προφανώς επειδή είχε τονίσει ότι συμφωνεί με τις απόψεις μου, για τις ήπιες εισβολές προσφύγων και μεταναστών, διαμέσου του Έβρου ποταμού, από τη γειτονική Τουρκία. Μια χώρα-εργοστάσιο παραγωγής drones κάθε τύπου και εργοστάσιο παραγωγής και διακίνησης προσφύγων και μεταναστών κάθε τόπου.
Ούτε ξεχνώ την προτροπή του μακαρίτη φίλου Σάκη Πεπονή, να υπογράψω, αν και μη μέλος της Κ. Ο., λόγω διαγραφής, πρώτος εγώ την εκ 16 Βουλευτών ερώτηση, -πάντοτε μάζευα τις υπογραφές χωρίς διακρίσεις- ώστε να μπλοκαριστεί η εκτός του Νόμου Πεπονή, πρόσληψη χιλίων τόσων σωφρονιστικών υπαλλήλων. Πράγμα που όντως διέκοψε τη συνεδρίαση της Βουλής.
Και μια και μίλησα για υπογραφές να πω ότι τις υπογραφές των Βουλευτών για την ίδρυση της Πόλης της Ρωμανίας, που πρότεινε ο Μιχάλης, τις μάζεψα μια προς μια. 203 και μια η δική μου, 204, χωρίς να τη βάλω φυσικά πρώτη πρώτη, όπως είθισται.
Και ύστερα έχουν το θράσος να έρχονται στη Θράκη και να μιλούν για πορίσματα, και μάλιστα όταν αντί για τις κάποτε πόλεις, συναντούν πολίσματα.
Αν δε ληφθεί υπόψιν ο αριθμός του λόχου των Υπουργών, που τότε ήταν πάνω από 50, και σήμερα 60 και, που δεν υπογράφουν, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο αντιδημοκρατική ήταν η παραπομπή στις καλένδες, της ιδέας της Ρωμανίας, από το Δίδυμο των Σημίτη και Υιού Παπανδρέου. Και βέβαια και των κάθε χρώματος επιγενομένων Πρωθυπουργών.
Και κλείνοντας την εκτενή αυτή παρέκβαση, που όμως ενυπήρχε Χαραλαμπίδης, ας επιτραπεί να προσθέσω, ότι ως Βουλευτής, αν και ήταν και είναι ευρύτατα εφαρμοζόμενο, δεν διόρισα κανένα από τα δυο παιδιά μου, στο Δημόσιο.
Να πω και κάτι άλλο. Το ότι τελείωσα με καλό βαθμό αυτή την Πολιτική Σχολή, και το “Πολιτικό διδακτορικό”, όχι μόνο με βοηθά στην αυτογνωσία, αλλά μετά την παρέλευση 15 και ετών, μαθητείας και σχέσεων συνεργασίας κυρίως στη Βουλή, ήταν λογικό επόμενο να ανοίξω και εγώ τα διανοητικά μου φτερά ή μάλλον να πάω να σκάψω σε νέες σπάνιες γαίες, ως προς την παραγωγή Ιδεών και Προτάσεων. Από την Πολιτική Γεωοικονομία και το Ελληνικό ενεργειακό χωροταξικό, έως την Τέταρτη Δημοκρατία, τη Βιολογική Γαστρονομία, και τη Γεωοικονομική Δημοκρατία.
Ας μην επεκταθώ, στα της Ανατολικής Μεσογείου και σε περιπτώσεις, όπως π. χ. τα 12 μίλια στις πέντε Ελληνίδες νήσους που έχουν πρόσοψη στην Ανατολική Μεσόγειο. Πρόταση που άρεσε σε πρώην Πρωθυπουργούς που την υιοθέτησαν, χωρίς όμως να πρωθυπουργεύουν.
Ούτε για το πως μπορεί μονομερώς να υπάρξει χάραξη της Ελληνικής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αν δεν είχαν υπάρξει όλα αυτά, στο εξωκοινοβουλευτικό μου 25ετές Ιωβηλαίο θα είχε μείνει μόνο η λέξη: “πρώην”. Δεν λέω καλή είναι αλλά κάτι ξέρει η Εκκλησία που ψάλει τη φράση: “νυν και αεί”. Και φυσικά δεν εννοώ καμιά πολιτική επιστροφή στην Ελληνική Βουλή. Ίσα ίσα.
Δεν μιλώ για υστεροφημίες και άλλα κουροφέξαλα. Μιλώ για τη σωτηρία της ψυχής, που αν στα φυσικά πρόσωπα, όπως λέει ο στίχος: “είναι πολύ μεγάλο πράγμα”, στα Πολιτικά Πρόσωπα, είναι πολύ μεγαλύτερο και όχι σύνηθες.
Οι δυο τετραετίες φθάνουν και περισσεύουν. Αυτό που με ενδιαφέρει σαν Έλληνα Πολίτη, είναι η μακροημέρευση αυτών των Ιδεών και της Πολιτικής. Και κυρίως της Ηθικής.
Μια Πολιτική που ναι μεν ο Μιχάλης δεν την άφησε ως διαθήκη, αλλά ως παρακαταθήκη του, αποτελεί μεγάλο πλούτο.
Παρεμπιπτόντως αν είχαν καθιερωθεί ή έστω αν αυτό γίνει κατά την Νέα Αναθεώρηση του Συντάγματος για την εκλογή των Βουλευτών, έως δυο τετραετίες, τότε στην επόμενη ή έστω στη μεθεπόμενη Βουλή δε θα υπάρχουν: Μητσοτάκηδες, Ντόρες, Σαμαράδες, Ανδρουλάκηδες, Τσίπρες, Βελόπουλοι, Ζωές, Φάμελλοι, Καραμανλήδες του Αχιλλέα κλπ. Οπότε τι θα υπάρχει; Η Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία!
Αν έλειψε και λείπει πάντως κάποιος από τη Βουλή, εκτός από το Μιχάλη, είναι η ντροπή.
Γιατί εγώ δεν ξεχνώ τους ζώντες τε και τεθνεώτες, “δολοφόνους” της πολιτικής του ταυτότητας. Όλους εκείνους που τον απέκλεισαν, όχι μόνο από το Επικρατείας, αλλά από παντού, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1996, επειδή έτρεμαν την παρουσία του στη Βουλή, ενθυμούμενοι τα διαρκή χειροκροτήματα ενός ολόκληρου Συνεδρίου, κατά την εκεί ομιλία του, τρεις μόλις μήνες νωρίτερα. Και είναι οι ίδιοι αμοραλιστές, οι οποίοι παραβρέθηκαν στο τρισάγιο στο Πρώτο Νεκροταφείο, πριν τη μεταφορά και εκφορά του, στο Αετοχώρι της Αλεξανδρούπολης.
Συνεχίζεται…
Χρήστος Κηπουρός
