Πίστεψα στα λόγια τα μεγάλα
γι’ αυτό κάθε στιγμή ήταν δυνατή κοντά σου.
Περνούσε ο καιρός χωρίς προβλήματα.
Οι μέρες διαδέχονταν η μία την άλλη…
Μόνο εμείς μέναμε στην ίδια σκιά
με τα ίδια αισθήματα, τις ίδιες εντυπώσεις,
σ’ ένα παιχνίδι, χωρίς νικητή και ηττημένο.
Παίρναμε ό,τι δίναμε με την ίδια ένταση.
Ώσπου ήρθαν τα σύννεφα με τον αέρα
κι άρπαξαν τη βροχή από κοντά μας.
Τώρα πια δεν βρέχει στη γειτονιά,
ο άνεμος σώπασε κι αυτός,
για να μη σκορπίσει τα λόγια σου,
που ανέμελα μου χάραξες την τελευταία φορά.
Τώρα έμειναν οι εντυπώσεις…
Κάθε φορά που θέλω να τις αξιολογήσω,
πνίγεται μέσα μου αυτό που μου ‘δινε χαρά.
Τώρα πια έπαψες να δίνεις· τα κράτησες όλα.
Το δέχτηκα με πολύ μεγάλη λύπη,
αλλά το σεβάστηκα, γιατί ήταν δική σου επιλογή
Όπως ακριβώς είχαμε αρχίσει…
Στο τέλος, ο χρόνος νικητής…
Χαραλαμπίδης Κυριάκος
Αλεξανδρούπολη
