Χρόνια παλιά, χρόνια φτωχά,
παιδιά ανέμελα στη γειτονιά
με ένα κομμάτι ψωμί στο χέρι
χορταίναμε χειμώνα καλοκαίρι.
Ας φύσαγε δυνατά το αγέρι,
ας έγραφε ο μπακάλης στο τεφτέρι,
ας άνοιγε του ουρανού η πηγή,
εμείς γεμίζαμε χαρά και παιχνίδι την ψυχή.
Είχε η ζωή μας ομορφιά,
κάθε σπίτι μια ζεστή φωλιά
και του γιασεμιού η ευωδιά
πλάνευε την ευαίσθητη καρδιά.
Φιλία και αδελφοσύνη πέρα ως πέρα
αγάπη και καλοσύνη κάθε μέρα,
απλωμένη ζεστασιά βασίλευε αυτού
πολύτιμη σοδειά παντού.
Χαρούμενα τιτιβίσματα,
άγουρα ανθίσματα,
ο δρόμος ο στενός
είχε της άνοιξης το φως.
Τώρα αλλάξαν οι καιροί
κλείσαν της αγάπης οι κρουνοί
ζεις σε πολυκατοικία με πολύ κόσμο
χωρίς να ανταλλάσσεις λόγια αρωματισμένα δυόσμο.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
