Έχει μεγάλο αντίκτυπο ο χωρισμός.
Σβήνει της ζωής το φως.
Σκεπάζεται η καρδιά με μαύρα σύννεφα
και τη βαραίνουν σκληρά σίδερα.
Καθημερινό φαινόμενο ο χωρισμός.
Για άλλους είναι βαθύς γκρεμός
για άλλους είναι λύτρωση
για μια σχέση που έγινε ψύχωση.
Χωρισμοί σε απλές σχέσεις
όταν δεν ταιριάζουν οι ιδεολογικές θέσεις.
Χωρισμοί σε γάμους με παιδιά
που χτυπάνε σαν σφυριά.
Να τους περάσουν ομαλά
χωρίς μαχαίρι στην καρδιά
χωρίς πίκρα και στενοχώρια
για τη ζωή τους που θα είναι χώρια.
Δυστυχώς την πληρώνουν τα αθώα παιδιά
γιατί η ζωή τους παύει να είναι γλυκιά
με δυο γονείς που συνέχεια μαλώνανε
και τη ζωή τους πληγώνανε.
Τώρα αρχίζουν οι αλλαγές.
Μπαίνουν τα πράγματα σε νέες γραμμές
και δεν υπάρχει αισιοδοξία
για τη μελλοντική πορεία.
Μια πορεία που πρέπει να είναι σωστή
σε μια οδό στρωτή
με αγάπη και από τους δύο γονείς
έστω και αν ζούνε χωριστά ο καθείς.
Οι μεταξύ τους διαφωνίες
δεν πρέπει να οδηγούν σε ασωτίες
ώστε να δίνουν μόνο ελάχιστες σταγόνες
αντί να είναι των παιδιών τους κολόνες.
Γιατί τα ανήλικα παιδιά
έχουν ανάγκη από αγκαλιά.
Έχουν ανάγκη από στοργή
που να είναι σαν αστείρευτη πηγή.
Πηγή από όπου θα ξεδιψούν
και ικανοποιημένα αγάπη θα ρουφούν
από δυο γονείς που αγρυπνούν
και γι’ αυτά συμμαχούν.
Συμμαχία απαραίτητη και γνωστική
που θα είναι αληθινή και παντοτινή
για όλα τα χρόνια που τα παιδιά μεγαλώνουν
και σαν δέντρα τα κλαδιά τους απλώνουν.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
