Όλα ήτανε αλήθεια

Όλα ήτανε αλήθεια.
Η φλόγα που έκαιγε βαθιά στα στήθια
που δεν έσβησε με την πάροδο του χρόνου
και έγινε μια κηλίδα βαθύ πόνου.

Όλα ήτανε αλήθεια.
Η αγάπη τρανή όπως στα παραμύθια
που είναι όλα μοναδικά
κι έχουν φινάλε μαγικά.

Όλα ήτανε αλήθεια
κι όχι μια βαρετή συνήθεια
να λες απλά το σ΄αγαπώ
χωρίς ουσία αλλά δανεικό.

Όλα ήτανε αλήθεια
και λέγονταν χωρίς βοήθεια
γιατί ήταν μέσα απ΄την καρδιά 
κι όχι λόγια για μια βραδιά.

Όμως ποιος το κατάλαβε;
Ευθύνες γιατί δεν ανάλαβε
να κάνει το ξερό χωράφι περιβόλι,
πλουμισμένο ανθοβόλι;

Ποιος άνοιξε την πόρτα στη ζωή
που ερχότανε να γλυκάνει την ψυχή;
Ποιος ένιωσε ότι η απλότητα
έχει την μεγαλύτερη ποιότητα;

Ποιος ακούμπησε σ΄αυτόν τον ώμο
να ακολουθήσει τον ευθύ δρόμο
που ανοιγότανε μπροστά
με βήματα δυνατά και σταθερά;

Ποιος ένιωσε ότι έπρεπε να δώσει 
και την ψυχή του άλλου να μη ματώσει,
όταν γύρω μόνο αγάπη απλωνόταν
κι όλα απλετα προσφερόταν;

Κανένας δυστυχώς!
Θες από έλλειψη εμπιστοσύνης στους ανθρώπους;
Θες από φόβο κι άμυαλους τρόπους;
Θες από ανωριμότητα;
Θες από ανευθυνότητα;
Κανένας δυστυχώς!

Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη