Όλα ήτανε παιχνίδι

Το αεράκι ανασάλευε των δέντρων τα κλαδιά,
η δροσιά ταξίδευε στις γειτονιές,
έτρεχαν και παίζαν τα παιδιά
και φτιάχναν μικρές φωλιές.

Ούτε βροχή, ούτε αέρας
ήταν εμπόδια για να αλλάξουν γραμμή
κι ας φώναζαν η μητέρα κι ο πατέρας
τίποτε δεν πτοούσε τη μικρή ψυχή 
που ήταν όλο θέρμη και ορμή.

Παιχνίδι στο παιχνίδι και κυρίως το καλοκαίρι
και με ήλιο και με ζέστη, ήτανε το μέλημά τους
στη γειτονιά που μύριζε γιασεμί και θυμάρι
και όλα ήτανε το διάλειμμά τους.

Συμβούλευαν οι γονείς να προσέχουν
γιατί κίνδυνοι υπήρχαν πάντα
όχι βεβαίως όπως τώρα που υπερέχουν
και δε γίνονται πια κουμάντα.

Πού είναι εκείνα τα αθώα χρόνια,
που τα ζωγράφιζε χρώμα λευκό,
στις γειτονιές κελαηδούσαν παιδιά και αηδόνια
τραγούδι χαρωπό, γλυκό.

Ο γείτονας ήτανε πάντα εκεί
στην παρέα, στις λύπες, στις χαρές.
Τώρα το κλίμα είναι βαρύ 
και οι φιλίες σταχτιές.

Ακούς για ανηθικότητα και απάτες συνέχεια
που έχουν πλημμυρίσει την πλάση
τα αποκρούεις με απέχθεια
και αναρωτιέσαι μέχρι που θα φτάσει.

Άραγε πού θα οδηγηθούμε;
Τι μας φέρνει το άμεσο μέλλον;
Σε ποια κανάλια θα βουτηχτούμε;
Να ξεφύγουμε δεν είναι συμφέρον;

Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη