Ένα γιατί βγαίνει κάθε μέρα στον αέρα
και κρατάει ανήσυχο το νου,
ένα γιατί ταξιδεύει πέρα ως πέρα,
το γιατί του ανθρωπισμού.
Τάχα δεν έχουν όλοι ίσα δικαιώματα
στη ζωή, στη μόρφωση, στην κοινωνία;
Γιατί οι τιμές και τα αξιώματα
δε δίνονται με καθαρή σοφία και αξία;
Γιατί άλλοι να ζουν στου πλούτου τη χώρα
με σχέδια και όνειρα βελουδένια
και άλλοι στην καταιγίδα και στην μπόρα
με προβλήματα βαριά, σιδερένια;
Γιατί λοιπόν να αγωνιζόμαστε
όταν ο αγώνας είναι στημένος;
Γιατί λοιπόν να θυσιαζόμαστε
όταν ο νόμος είναι νοθευμένος;
Γίναμε έρμαιο των κυμάτων
και σκλάβοι της ασυδοσίας,
εξαρτήματα μηχανημάτων
και θύματα της απληστίας.
Όλα στημένα, όλα προδομένα,
τα μονοπάτια και τα λόγια,
με μαύρα χρώματα βαμμένα
της ζωής τα κομπολόγια.
Πού είναι τα μάτια και τα αυτιά;
Πού είναι η λογική και το ήθος;
Όλα είναι του Θεού παιδιά
και μια καρδιά χτυπά στο στήθος.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
