- Για την αντιγραφή: Μιχάλης Πατέλης
Γ’ Μέρος (τελευταίο)
Ήτο πεπρωμένον λοιπόν να έλθη αυτός ο χονδροκοζάκος από τα βάθη της Ρωσίας διά να πατήση, να συντρίψη την ευτυχίαν αυτού με το βαρύ του υπόδημα; Αλλ’ αν ήτο πεπρωμένον να έλθη δεν τω ήτο πεπρωμένον να επιστρέψη. Ώ, όχι! Την απόφασιν είχε λάβει μόλις συνήλθεν από της λιποθυμίας του.
Ότε ενύκτωσε εξήλθε και διά σκοτεινών στενωπών έφθασεν εις την μικράν πλατείαν όπου την Τρίτην της Λαμπρής εγίνετο χορός. Έκλεισε τα όμματά του και θελκτική, ποικιλόχρωμος οπτασία παρήλασε προ της φαντασίας του. Αι κόραι με τας φουντωτάς εσθήτας των και τα χρυσά περιδέραια των εχόρευον περί τους μουσικούς τους παίζοντας λαούτον και βιολίον, αυτός δε κρατών την μνηστήν του έσυρε με μανδήλιον τον χορόν. Τι ευτυχείς στιγμάς έχει ενίοτε η ζωή…
Έπειτα διηυθύνθη προς το ποτάμιον εφ’ ου ο λόφος μέλαιναν έρριπτε σκιάν και ανεμνήσθη του τρυφερού την επαύριον του αρραβώνος του ειδυλλίου. Τα συμπεθερικά είχον μεταβή να ευθυμήσουν εις τον μύλον, θαυμασίαν τοποθεσίαν. Ως όνειρον ηδύ δε ενεθυμείτο την διάβασιν εκείνην της λέμβου υπό τους κλίνοντας κλάδους των δένδρων εν ω αυτός εκωπηλάτει και η μνηστή του εκάθητο εις την πρύμνην και την έβλεπε και την εχαίρετο και ηγαλλία συλλογιζόμενος ότι ήτο ιδική του.
Εκείθεν μετέβη εις τον απορρώγα και υπό των κυμάτων διαβρωθέντα βράχον, εφ’ ου φύονται κρίταμα και ητένισε την Μαύρην θάλασσαν, την βρυχωμένην και αφρίζουσαν, ήτις με την αλμυράν πνοήν της τοσάκις ύγρανε την κόμην του και τον έμαθε να περιφρονή τον θάνατον εις συνεχή κίνδυνον αυτόν κρατούσα. Ότε το πλοίον του, το επί της άμμου της ακτής εκεί νεωλκημένον διήρχετο το θυελλώδες Καρά-μπουρούν ποσάκις τον έβρεξεν επί του καταστρώματος εν ω αυτός ονειροπόλει πλούτον, ευτυχίαν και την γλυκείαν της μνηστής του μορφήν!
Έπειτα μετέβη ν’ αποχαιρετίση την μνηστήν του. Εκ του αίσχους και του τρόμου είχε προσβληθή υπό εγκεφαλικού πυρετού από της ημέρας εκείνης. Εις την έξαψιν δε της παραφροσύνης της μίαν ιδέα κατείχεν αυτήν διαρκώς, ότι τα χείλη της ήσαν βρωμερά και διά των ονύχων της προσεπάθει να τα εκριζώση. Ο Μελιγαλάς αγωνιώσαν ιδών αυτήν μικρού δείν ερρήγνυτο εις λυγμούς, αλλά κρατήσας την συγκίνησίν του την εφίλησεν εις τους οφθαλμούς και απήλθεν. Ο Κοζάκος με τα χείλη του είχε μολύνει του φιλήματος την πηγήν, και του έκλεψε και του αποχαιρετισμού το έσχατον φίλημα. Ο αχρείος!
Κατελθών δε εις την οδόν εκάθησεν επί πέτρας τινός και ανέμενεν, ανέμενε μίαν ώραν. Ήκουσε βήματα και ηγέρθη. Ήτο υπαξιωματικός τις, εκάθησε και ανέμενεν. Παρήλθε μία ώρα, δύο ώραι. Επί τέλους ήκουσε το βαρύ και παραπαίον βήμα του μεθυσμένου Γιουβάνωφ, επιστρέφοντος εκ του χαρτοπαιγνίου. Είδε διαγραφόμενον το γιγαντώδες του ανάστημα, τότε πέντε αλλεπάλληλοι πυροβολισμοί εβρόντησαν και πέντε σφαίραι ενεπάγησαν εις το στήθος το συλλαβόν τους κατά της επιθανατίου ενόχους πόθους. Ο ελευθερωτής περιεστράφη προς εαυτόν, πλήξας τον αέρα διά των βραχιόνων του, των εναγκαλισθέντων την νέαν, και κατέπεσε βαρύς επί του μέρους εφ’ ου διέταξε και εμαστίγωσαν τον μνηστήρα, σκάψας σπασμωδικώς το χώμα με τας ρικνωθείσας χείρας του.
Ότε μετ’ ολίγον μανιώδεις κατελθόντες εκ της οικίας ο Νικόλαος Φεδόροβιτς και οι στρατιώται του εφόρμησαν κατ’ αυτού, τον εύρον νεκρόν. Την έκτην σφαίραν του ρεβόλβερ είχε βυθίσει εις το στήθος του, και εκτάδην κατακείμενος εδέχετο με περιφρονητικήν απάθειαν τα λακτίσματα των υποδημάτων των ελευθερωτών.
Αριστοτέλης Π. Κουρτίδης
