Στα χρόνια τα πολύ παλιά, ο κυνικός Διογένης,
με ένα φανάρι έψαχνε, καθημερινά ο …εργένης.
Κι όταν τον ρώταγε κανείς, τι ψάχνει με το φανάρι.
Έλεγε, πως «άνθρωπο ζητώ», με ευγένεια και χάρη!
Σήμερα παραφράζοντας, τη ρήση του Διογένη,
πολλοί εργάτη αναζητούν, που η γη τους τον προσμένει.
Αλλά, εργάτης δεν βρίσκεται, όσον καιρό κι αν ψάξεις.
Κι αν παρ’ ελπίδα κάποιον βρεις, πρέπει να τον αδράξεις…
Και με υποσχέσεις χίλιες δυο, και πρόσθετο ρεγάλο,
αν δώσεις, τότε θε να τον βρεις, σίγουρα χωρίς άλλο!
Έχουν αλλάξει πια οι καιροί, κι οι άνθρωποι δεν θέλουν,
να εργαστούν στη γη γι αυτό, κι αλλού πάντα σε …. στέλλουν.
Σήμερα όλοι προσπαθούν, πτυχία ν’ αποκτήσουν,
και μ’ αυτά οι πάντες τα τέκνα τους, να τ’ αποκαταστήσουν.
Αλλά, είναι όλοι ικανοί, για όλα τα πτυχία;
Ή κάποιοι, αν τα πάρουν με το στανιό, θα ‘χουν αποτυχία;
Και οι χειρονακτικές δουλειές, από ποιόν άραγε θα γίνουν;
Τα «ρομπότ» όλα τα μπορούν; Και στον άνθρωπο, τι δουλειές θ’ απομείνουν;
Ο άνθρωπος δεν θα έχει πια, την υψηλή επιστασία,
και τα ρομπότ θα διορθώνουνε, κάθε ακαταστασία;
Όχι σ’ αυτήν τη χίμαιρα, όχι σ’ αυτήν την πλάνη,
κανένα υποκατάστατο, του ανθρώπου δουλειά δεν κάνει!
Πάντα, θα είναι ο άνθρωπος, που εντολή θα δίνει,
την τελευταία, γιατί είπε ο Ύψιστος, ότι έτσι πρέπει να γίνει.
Αλλά, και πάντα οι άνθρωποι, πρέπει ν’ αναζητούνε,
με τις δικές τους δυνατότητες, τι εργασία θα βρούνε!
Αφού, όλοι οι άνθρωποι, δεν κάνουνε, για όλες τις δουλειές,
ν’ αναζητάει, θα πρέπει θα πρέπει ο καθείς, ποιος είναι ικανός γι αυτές!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
