Άνοιξη χιλιόπνοη, χιλιοτραγουδισμένη,
νεράϊδα μαγεμένη, κόρη ονειρεμένη,
που βρίσκεις όρεξη να ανθείς,
αρώματα να σκορπίζεις.
Άνοιξη των λουλουδιών πανέμορφη νύφη,
που μετατρέπεσαι σε μαύρη τύρφη
εκεί όπου ο πόλεμος μαίνεται
και η ομορφιά σου λυμαίνεται.
Τη φύση αντί να αγκαλιάζεις
βουλιάζεις σε βάθη και μουδιάζεις
γιατί καλημέρα δεν μπορείς να δεις,
όλα συμβάλλουν να πληγωθείς.
Σκοτωμοί, αδικίες, ακρίβειες,
ελλείψεις, ασωτίες, ανειλικρίνειες,
στον κόσμο που όλοι ζούμε
και το δίκιο μας διεκδικούμε.
Όταν γύρω σου όλα αυτά συμβαίνουν
που μόνο πόνο φέρνουν
μπορείς να τα σηκώνεις
και το τίμημα να πληρώνεις;
Άνοιξή μου αντί να γελάς
για τους αδικημένους μοιρολογάς.
Πόσοι και ποιοι και γιατί,
δεν έχει αξία η ζωή;
Άνοιξή μου μοναδική
ξεχωριστή, ευγενική,
μόνο τραγούδια σου πρέπουν
και στεφάνια να σου πλέκουν.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
