Πολλά και διάφορα έθιμα, τηρούνε οι λαοί,
έθιμα καθημερινότητας, γιορταστικά και μη.
Μα, ένα περίεργο έθιμο, βρέθηκε και γραμμένο,
απ’ τον Σικελιώτη Διόδωρο*, μάλιστα τονισμένο.
Μας λέει, για ένα απαράδεκτο, και όντως εξεζητημένο,
έθιμο, που αν γινόταν σήμερα, θα ‘τανε παρατραβηγμένο.
Παλιότερα στις Βαλεαρίδες, τηρούσαν με ευλάβεια,
ένα έθιμο που δεν θα το ήθελαν, άλλοι χωρίς μια άδεια.
Σε έθιμο γάμου αναφερόμενος, μας λέει ότι κανείς,
στου γάμου το συμπόσιο, δεν έμενε αμέτοχος, φίλος ή συγγενής.
Όλοι γεύονταν στη σειρά, την ομορφιά της νύφης,
με πρώτο τον μεγαλύτερο, κι ας μην ήταν …γαλίφης.
Ακολουθούσε δεύτερος, και τρίτος, και ο τελευταίος στη σειρά,
έμελλε, ο γαμπρός να γεύεται, κι αυτός τα …πονηρά.
Κι ήταν λέει, μεγάλη τιμή, το έθιμο να τηρείται,
να το γνωρίζουν άπαντες, κι έτσι να …συντηρείται!
* Διόδωρου Σικελιώτη Ιστορική Βιβλιοθήκη Βιβλίο Ε΄ κεφ. 18
Ο ΡΙΜΑΔΟΡΟΣ
