Ένα γιατί πλανάται στον αέρα,
ένα κατηγορώ βαρύ πέρα για πέρα
για όποιους δεν έχουν στάλα ντροπή
και είναι ένοχοι για τραγική στιγμή.
Τραγική και συγκλονιστική
για τη φύση που υποφέρει πολύ
όταν ξεσπούν μεγάλες φωτιές
που κατακαίνε δάση, σπίτια και ανθρώπινες ψυχές.
Πόσο πληγώνονται οι κάτοικοι των περιοχών
όταν γίνονται τα υπάρχοντά τους παρανάλωμα πυρών
ό,τι έφτιαξαν με χίλιους κόπους μια ζωή
να χάνονται επειδή κάποιοι είναι μηδαμινοί.
Έλεος σκέφτεται ο καθένας και ανατριχιάζει,
όταν αναρωτιέται το γιατί αηδιάζει.
Ποια να’ναι άραγε η αιτία
η αδιαφορία, η κακία, η ασωτία;
Το δάσος είναι πηγή οξυγόνου,
τα σπίτια είναι δημιουργήματα μόχθου και πόνου,
πόσο να αντέξουνε αυτήν την απανωτή ζημιά
δεν έμεινε πια άλλη δύναμη στην καρδιά.
Μέσα σ’όλα τ’άλλα δεν αργεί να συμβεί
άνθρωποι τραυματίες και νεκροί
που άδικα και άγρια χάνονται
επειδή κάποιοι δεν αισθάνονται.
Εμπρησμός, φωτιά, λέξεις τρομερές στο να τις ακούς
πόσο μάλιστα και να τις ζεις
στο σπίτι σου, στο αυτοκίνητό σου
και πολύ περισσότερο στους δικούς σου ανθρώπους.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
