Ένας αδυσώπητος πόλεμος, σοβεί καθημερνά στη φύση.
Το ποιος θα μείνει αλώβητος, και ποιος θα επικρατήσει.
Κι όχι μόνο στα ζωντανά, αυτά που έχουν ζωή,
Μα και σ’ όλα τα ανόργανα, που δεν έχουν πνοή.
Θέλουν να επηρεάσουνε, με τρόπο κι εξυπνάδα,
το ένα του άλλου την αντοχή, όπως και τη σβελτάδα.
Ο άνθρωπος έχει το προνόμιο, που η φύση τον έχει προικίσει,
και με τις πέντε αισθήσεις του μπορεί, τα πάντα να νικήσει.
Βλέπει, ακούει, σκέπτεται, κι ανάλογα ενεργεί.
Κι όπου είναι το συμφέρον του, η πείρα του, εκεί τον οδηγεί.
Αλλά και όλα τ’ άψυχα κι αυτά επιχειρούν,
να υπερβούν το είναι τους, κι άλλη μορφή να βρουν.
Ο πάγος γίνεται νερό, και το νερό ατμός.
Το ξύλο καίγεται στη φωτιά, και γίνεται καπνός.
Κι όμως, η υφή τους κι αν μεταβάλλεται, δεν χάνεται για πάντα,
η νέα μορφή των υλικών, παίρνει νέο όνομα, λεζάντα.
Και σαν το σαράκι, όπου μπορεί, κατατρώει σαν βρει το ξύλο,
το ίδιο κάνει και ένα φυτό, με το λίπασμα, το χώμα και χωρίς … μύλο!
Κι οι οξειδώσεις, οι σκουριές και οι άλλες αλλοιώσεις,
πόλεμο έχουν με τα μέταλλα, σε πολλές περιπτώσεις.
Ο πόλεμος αυτός μαίνεται, χωρίς συμβιβασμούς.
Αιώνια, όλοι με όλα πολεμούν, χωρίς … εφησυχασμούς.
Ο ΡΙΜΑΔΟΡΟΣ
