Το σκοτάδι απλώνεται συνεχώς
στα έγκατα της ψυχής
έσβησε του λυχναριού το φως,
τώρα σκοτάδι παντού,
πικρόχολα λόγια του λένε
τα μάτια που μες στο βαθύ
σκοτάδι συνεχώς κλαίνε.
Το γάργαρο νερό μέρα και νύχτα
ήσυχα κυλά στο ρυάκι,
έχει παρέα συντροφιά
τα πανύψηλα δένδρα, τα πουλιά,
τα γεμάτα ευωδιά αγριολούλουδα.
Πίσω δεν γυρνά ούτε κοιτά,
η καρδιά του πάντα χαρωπά πανηγυρίζει,
η ψυχή του μέρα και νύχτα μας δροσίζει,
το σκοτάδι η νυχτιά δεν το φοβίζει.
Η ηλιόλουστη μέρα χαράζει,
το σκοτάδι θέλει να διώξει,
χαμογελαστή το πλησιάζει,
με γλυκόλογα αρχίζει,
αυτό αντιστέκεται δεν την μιλά,
τα μάτια του γουρλώνει την αγριοκοιτά.
όμως σε λίγο, αργά, αργά,
ήσυχα, ήρεμα φεύγει
και την αποχαιρετά,
η μέρα χαρούμενη μας χαμογελά,
που έδιωξε το σκοτάδι την καταχνιά,
ήρθε το φως, η ζωή, η χαρά.-
Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης
Αλεξανδρούπολη
