Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Όταν τον Σεπτέμβριο του 2024, η Μαρινέλλα είχε πέσει στη σκηνή του Ηρωδείου έχοντας υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο, είχα γράψει τότε ότι καλύτερα να έφευγε από τη ζωή εκείνη τη στιγμή. Θα ήταν ένας ένδοξος θάνατος.
Όμως, η μοίρα το έφερε έτσι, να ταλαιπωρηθεί 1,5 χρόνο και μετά να αφήσει την τελευταία της πνοή στο σπίτι της, δίπλα στους δικούς της ανθρώπους, στις 28 Μαρτίου 2026. Ηρέμησε τελικά η ψυχή της…
Την θαύμαζα απέραντα την Μαρινέλλα! Την θεωρούσα – και ακόμη την θεωρώ – τη Νο1 φωνητικά στην Ελλάδα! Δε νομίζω πως είμαι υπερβολική. Η φωνή της ήταν και καθαρή και μελωδική και δυνατή! Καμπάνα! Τραγουδούσε κι ανατρίχιαζες που την άκουγες!
Πέρα από τη φωνή όμως, η Μαρινέλλα επέλεξε να τραγουδήσει πανέμορφα τραγούδια, σε μια ευρεία γκάμα. Από το «Άνοιξε πέτρα» μέχρι το «Καμιά φορά» ή το «Κοίτα με στα μάτια». Κι ένα σωρό άλλα, που θα πάρουν πολλές αράδες να τα γράψω τώρα.
Όμως, θα σας πω και κάτι άλλο: η Μαρινέλλα απέδειξε περίτρανα αυτό που λέω για κάθε δουλειά. Άμα έχει ταλέντο και εργάζεσαι με πείσμα, η εμφάνιση δεν παίζει κανένα ρόλο. Η Μαρινέλλα δεν ήταν η καλλονή. Ούτε μοιραία το έπαιξε ποτέ με την εμφάνισή της. Όμως, ήξερε το μέγεθος της φωνής της, δούλευε ακούραστα και πρόσφερε πάντα το 100% του εαυτού της στο κοινό που δε χόρταινε να την ακούει! Αλλά και να την βλέπει. Διότι είχε θετική ενέργεια και μαγική αύρα στις κινήσεις της. Ήτανε ΣΠΟΥΔΑΙΑ!
Αποχαιρετώ την Μαρινέλλα με μια πίκρα στην καρδιά γιατί νιώθω πως με τον θάνατό της κλείνει μια εποχή γνήσιας αγάπης που αποτυπωνόταν και στο ρεπερτόριό της. Ωστόσο, παράλληλα χαμογελώ επειδή αφήνει πίσω της σπουδαία παρακαταθήκη: τα υπέροχα τραγούδια της, που εγώ προσωπικά αυτές τις ημέρες ακούω ασταμάτητα, το ένα πίσω από το άλλο.
Ήταν μια ΚΥΡΙΑ, που άφησε το δικό της αποτύπωμα στο ελληνικό πεντάγραμμο για πολλές δεκαετίες. Ξεπέρασε τις όποιες δυσκολίες αντιμετώπισε και έφτασε στην κορυφή.
Μαρινέλλα = Ελλάδα, φως, θάλασσα, αλήθεια, ζωή.
