Ο νους όταν υψώνεται, πουλί λες στον αέρα,
τ’ ανθρώπου τις μικρότητες, όλες τις κάνει πέρα,
και σαν θωρεί από ψηλά, τα όσα δεν γνώριζε,
ανακαλύπτει ότι, του νου του την πορεία, σαφώς δεν γνώριζε.
Το χρήμα είναι αφορμή, ακόμα και η δόξα,
της προβολής του ίσως, να είναι κάποια λόξα.
Υπάρχουνε τόσα πολλά, που ο νους δεν τα ορίζει,
και πόσα ειν’ σωστά απ’ αυτά, κανείς δεν το γνωρίζει.
Σκλάβος σε κάτι αν γίνεις, είναι παράνοια,
θαρρώ πως σ’ όλα φταίει, σαφώς η άγνοια.
Πολύ σωστό όταν λέμε, «Η άγνοια σκοτώνει»
προ πάντων την αλήθεια, είναι που θανατώνει.
Με ψέματα μας κυβερνούν, ή με μισές αλήθειες,
αυτοί που έχουν στο μυαλό, βούλες κακές και κρύφιες.
Θα φέρω σαν παράδειγμα, την πόρνη ιστορία,
όπου πάντα την γράφει, των νικητών φατρία.
Τον πόλεμο αν κέρδιζε, ίσως ο Ναζισμός,
θαρρώ η ιστορία, θα’ χε γραφεί αλλιώς.
Τέτοιες ιδέες φίλοι μου, εγώ δεν κουβαλώ,
το έφερα σαν παράδειγμα, πολύ πολύ απλό,
γι’ αυτό ας μην παθιαζόμαστε, με όσα μας αραδιάζουν,
τα πιότερα από αυτά, σαφώς τα σχεδιάζουν.
Μα είναι καιρός να ξαναρθώ, στα προαναφερθέντα,
που δήθεν όλα τα ξέρουμε, μα γι’ άγνοια, κουβέντα!
Οι συμπαθούντες τους Ναζί, που τότε προσπαθούσαν,
το Ράιχ ν’ ανυψώσουνε, άγνοια κουβαλούσαν.
Το αίμα τους σαν δίνανε, τότε οι αριστεροί,
της πιο μεγάλης πλάνης, γίνανε οπαδοί.
Τότε την Σοβιετία, για μάνα είχαν ορίσει,
μα ο πατερούλης Στάλιν, τους είχε ξεπουλήσει.
Πράσινα και γαλάζια, κάναμε καφενεία,
όμως γαλαζοπράσινη, ξεφύτρωσε φατρία.
Που όταν εμείς με πάθος, χειροκροτούσαμε,
κάποιοι γαλαζοπράσινοι, τα οικονομούσανε.
Μα ασφαλώς δεν γίνεται, να ζεις χωρίς ιδέες,
μα πρέπει μ’ επιφύλαξη, να λέμε ότι ειν’ ωραίες.
