Λευθέρη:
Ο ξαφνικός σου θάνατος
μας έχει συγκλονίσει
και δεν υπάρχει άνθρωπος
να μην το συγκινήσει.
Έζησες στη μοναξιά
σε όλη τη ζωή σου
ήταν δική σου δυστυχώς
αυτή η επιλογή σου.
Μέρα και νύχτα βρισκόσουν
στης μοναξιάς το δρόμο
που ήταν σκληρός και άχαρος
και είχε μεγάλο πόνο.
Είναι σκληρή η μοναξιά
σκληρή σαν το ατσάλι
στη μοναξιά τον άνθρωπο
τον βρίσκει μαύρο χάλι.
Μοιάζει με κείνο το δεντρί
στην παγωνιά που μένει
που με τη λύσσα ο βοριάς
μερόνυχτα το δέρνει.
Και του τσακίζει τα κλαριά
το κάνει ρημαγμένο
στην παγωνιά και στο χιονιά
να ζει απελπισμένο.
Έτσι είναι και ο άνθρωπος
σ’ αυτήν την κοινωνία
με τα σπασμένα τα φτερά
θα ζει με αγωνία.
Που θα θυμάται τα παλιά
τα χρόνια τα ωραία
που η ζωή του ήτανε
οικογενειακή παρέα.
Τώρα όμως έφυγε
για πάντα από κοντά τους
θα βρίσκεται στη μνήμη τους
και μες στα όνειρά τους.
Εκεί που πήγσε τώρα πια
θα βρει και άλλους ανθρώπους
φίλους γνωστούς και συγγενείς
σε μαρμαρένιους τόπους.
Το χώμα που τον σκέπασε
να είναι ελαφρύ
και η ψυχή του στον παράδεισο
αιώνια να ζει.
Σπήλαιο
