Άνοιξε την καρδιά της
και τα είπε όλα όσα έκρυβε.
Έλαμψε η ματιά της
μετά τα δάκρυα που έριχνε.
Μια απόφαση ήταν της στιγμής,
που ήταν όμως σωτήρια.
Άφησε να πέσουν καταγής
τα λόγια του, που ήταν μαρτύρια.
Απόφαση να χωρίσουν.
Δεν άντεχε άλλο να ζει κοντά του.
Δεν μπορούσαν να συνεχίσουν.
Δεν ήταν θερμή η αγκαλιά του.
Καλύτερα να αλλάξουν πορεία
γιατί ο δρόμος τους ήταν γεμάτος αγκάθια.
Μεγάλη από μέρους του η αδιαφορία
και ακόμα πιο μεγάλη η απάθεια.
Προτιμότερη η μοναξιά
απ΄αυτήν την άχαρη ζωή
δεν είχε άλλο υπομονή πια
αφού στέρεψε της αγάπης η πηγή.
Μόνο δάκρυα και πόνος
είχαν απομείνει γι΄αυτήν,
όταν ο δικός του ο ώμος
δεν ήταν αποκούμπι για την ψυχή.
Μια ψυχή βασανισμένη
που έψαχνε ένα καταφύγιο
να νιώσει δυναμωμένη
σε ένα καινούριο ορμητήριο.
Τώρα βαδίζει με την ελπίδα
για ένα καινούριο ταξίδι
έχοντας κι αυτή μερίδα,
βρίσκοντας το σωστό αντικλείδι.
Να της χαμογελάσει πια ο ουρανός,
να μην είναι συνέχεια βροχερός
για να κάνει βήματα σταθερά
ήρεμα, χαρούμενα, υγιεινά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
