Η μοντέρνα έκφραση του “Προοδευτισμού” συντάσσεται στις ημέρες μας, με την βρώμα κάθε λογής – Από τις ομιλίες των πολιτικών στην Βουλή, τις εκπομπές στα Αθηναϊκά κανάλια, μέχρι την μουντζούρα στις πινακίδες, που είναι μουντζούρα στο πρόσωπο της Ελλάδος
Η Ελλάς (με ό,τι μπορεί να εκφράζει ο όρος αυτός) έχει μεταβληθεί σε μια τεράστια Βεσπασιανή, όπου κάποιοι επιτήδειοι επί πληρωμή αφοδεύουν ασυστόλως σ’ αυτή.
Τίποτε πια στη χώρα αυτή δεν μένει ακηλίδωτο, άσπιλο, αμόλυντο. Από τους χώρους σταθμεύσεως ατούς μικρούς και μεγάλους οδικούς άξονες ως τους δρόμους των Αθηνών τα πάντα ζέχνουν.
Και κοντά στη σωματική προστίθεται και η πνευματική μπόχα: πρόστυχες επιγραφές πού οι πιο πολλές έχουν «προοδευτικό» πρόσημο.
Άνθρωποι και σκυλιά αποπατούν όπου βρουν. Οι πρώτοι επίσης φτύνουν και ουρούν χωρίς καμμιά συστολή σε οποιαδήποτε περιοχή.
Οι παλαιές επιγραφές «απαγορεύεται το πτύειν», «απαγορεύεται το ουρείν» καταργήθηκαν μεταπολιτευτικά σαν τάχα θικτικές.
Οι Έλληνες, είπαν, είχαν προοδεύσει κοινωνικά και καθένας ήξερε να θέτει φραγμό στον κακό εαυτό του. Δυστυχώς, έγινε το αντίθετο.
Προ ήμερων έκανα πατινάζ στην Πλατεία Συντάγματος πατώντας ανύποπτος στο προϊόν ενός ρόγχου τον όποιο κάποιος ευπατρίδης συμπολίτης μας είχε επικολλήσει επί των μαρμάρων για να μη λερώσει το μαντίλι του – αν φυσικά είχε!
Εδώ και χρόνια έγινε μόδα το μουτζούρωμα των οδικών πινακίδων και γενικά όλων των σημάτων της τροχαίας, των οδοδεικτών και γενικά καθετί ενδεικτικού για τον οδηγό.
Έχασα πάνω από μισή ώρα για να βρω το σωστό δρόμο για την Πτολεμαΐδα. Όλες οι πινακίδες μουντζουρωμένες, λεκιασμένες.
Και στην κεντρική πλατεία τής βιομηχανικής αυτής πόλης βεβηλωμένες και οι προτομές.
Έξω από το Λαύριο το καλοκαίρι μας έκλεψαν και την πινακίδα πού έδειχνε το δρόμο προς τον όρμο Πουνταζέζα.
Όταν μπορούσα να διαβάσω κάτι από τις πινακίδες τής τροχαίας, έβλεπα ότι πάσα φθορά τιμωρείται με φυλάκιση δύο τουλάχιστον ετών.
Σήμερα οι παραβάτες τιμωρούνται ή επαινούνται;
Έχω γυρίσει σχεδόν όλη την υφήλιο. Τέτοιο συσσωρευμένο αίσχος δεν έχω δει πουθενά.
Η μουντζούρα στις πινακίδες είναι μουντζούρα στο πρόσωπο της Ελλάδος.
Ανοίγεις κάποια κανάλια κι εκχέεται οχετός από αυτά.
Η προστυχολογία περνάει για δήθεν «μαγκιά» ή σαν έκφραση «απελευθέρωσης».
Με το πρόσχημα της καταγγελίας ξεπεράσαμε προ πολλού τα όρια της ασυδοσίας.
Η συνταγή είναι γνωστή: Για να καλύπτεις την τούρτα της βρωμιάς και του ψεύδους, πρέπει να τη στολίζεις με ένα κερασάκι αλήθειας.
Ιδιαίτερα όταν έχεις βάλει στο σταυρόνημα σκοπεύσεως κάποιο «θήραμα».
Ο εκβιασμός σαν τον μέτριο καφέ θέλει λίγη ζάχαρη αλήθειας.
Η ρύπανση των πάντων, ακόμη και ιερών ναών, αρχαίων μνημείων και νεκροταφείων, λειτουργεί στη χωρά μας σαν είδος μοντέρνας τέχνης πού μας έχει έλθει από το μέλλον. Ένα μέλλον πού παραπέμπει στο Γκρομανιόν.
Στη δύστυχη χώρα μας λειτουργεί ένα διπλό ανθρώπινο σύστημα: από τη μία αυτοί που προσπαθούν κάτι να περισώσουν (χώρο, ιστορία, γλώσσα, παράδοση, ομορφιά) και οι όποιοι συλλήβδην χαρακτηρίζονται «συντηρητικοί» και από την άλλη η βανδαλική μερίδα πού διεκδικεί τον τίτλο του «προοδευτικού».
Δυστυχώς, τον έχει κατακτήσει προ πολλού!
Διότι η μοντέρνα έκφραση «προοδευτισμού» συντάσσεται με τη βρώμα κάθε λογής. Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να συμβιώσουν δύο τέτοια βιοκάναλα σε αρμονική σύζευξη.
Επειδή φοβάμαι ότι επίκειται μια γενικότερη πολεμική ρήξη για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης (γνωστή συνταγή), με ανησυχεί η πολεμική μας ετοιμότητα.
Δεν είναι του παρόντος να μιλήσω για τον επαρκή ή τον πρεπούμενο εξοπλισμό μας ή για το επίπεδο των αξιωματικών μας.
Αυτό πού με ανησυχεί είναι το επίπεδο των στρατιωτών μας.
Δεν ασκούνται επαρκώς ούτε σωματικά ούτε νοητικά.
Ως ιστορικός έχω σχηματίσει την εδραία αντίληψη ότι η επινοητικότητα των στρατιωτών δεν θα πάψει ποτέ να υπερνικά τις προσπάθειες για αυστηρό σχεδιασμό των αξιωματικών, δικών τους ή αντιπάλων.
Πόσο καλλιεργείται σήμερα η επινοητικότητα αυτή (με εξαίρεση την κοπάνα) στη μεγάλη στρατιωτική μάζα;
Αλλά μιας και μιλάμε για επινοητικότητα, μήπως θα πρέπει να μεταφερθούμε και στο χώρο των πολιτικών πού προ και μετά τις εκλογές θυμίζουν αργίλους αετομάχους έτοιμους να κατασπαραχτούν, σπαταλώντας όλη τη φαιά ουσία τους στο ποιος θα βγάλει το μάτι του άλλου ή το ποιος θα φάει τον άλλον, ενώ τελικά αυτό πού τρώγεται είναι η Ελλάς;
Όλη αυτή η επινοητικότητα δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στη σύλληψη μιας συλλογικού τύπου στρατηγικής, ώστε να βγούμε από τις Συμπληγάδες;
Πώς μπόρεσε ο Ιάσων και μόνοιασε όλα εκείνα τα «θεούρια», όπως λέγαμε τους αντρειωμένους στη Μάνη, κι εμείς δεν μπορούμε να μονοιάσουμε και να χαράξουμε μια πολιτική σεβασμού προς τη γλώσσα μας, προς την ιστορία μας, προς το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον;
Μπορεί ο οποιοσδήποτε «καλλιτέχνης» ή «πνευματικός δημιουργός» με χρήματα των φορολογουμένων πολιτών να μαγαρίζει πρόσωπα πού κατέχουν την πιο υψηλή θέση στο ναό της αμόλυντης κάποτε ελληνικής ψυχής;
Ας είμαστε προσεκτικοί, διότι αρκετά έχουμε προκαλέσει.
Έχουμε προχωρήσει πολύ πιο πέρα από το «τιμητικό» σημείο του αίσχους. Κάθε υπερβολή τιμωρείται.
Ο μέγας Ηράκλειτος έλεγε ότι ούτε ο ήλιος μπορεί να υπερβεί το μέτρο.
Διαφορετικά, οι Ερινύες, οι βοηθοί της Δίκης, θα τον βρουν.
Δεν έχουμε αντιληφθεί ότι με τα μυαλά πού έχουμε, ζούμε το θάνατο μας.
Επανέρχομαι στον Ηράκλειτο: «Aι ψυχαί οσμώνται καθ’ Άδην».
Οι ψυχές μας οσμίζονται τον Άδη.
Είμαστε στη στιγμή, πού λίγο πριν βρισκόμαστε ψηλά και ξαφνικά αρχίσαμε να πέφτουμε, όπως η πέτρα πού νοστάλγησε το χώμα…!
Ας ξεκινήσουμε, αν θέλουμε να σωθούμε, μία πολιτική καθαριότητας.
Πρώτα από τον εαυτό μας. Ακολούθως από το πεζοδρόμιο μας.
Από τα μικρά θα φθάσουμε στα μεγάλα.
Κι ας μην τα περιμένουμε όλα από το κράτος. Εκλέξαμε πρωθυπουργό, δεν εκλέξαμε θαυματοποιό!
Σαράντος Καργάκος
