Στο δρόμο, να διαμαρτυρηθούν, βγήκανε οι αγρότες.
Τους είδαμε με τα τρακτέρ, με παλιά ρούχα και μπότες.
Το σύνθημά τους ήταν απλό. «Τι θα φας, χωρίς εμάς»;
Και τώρα, πες απλέ πολίτη, τι απ’ τα δύο προτιμάς;
Θέλεις να ‘χουν τα καλούδια, του υπαρκτού πολιτισμού,
μερικοί και όχι όλοι, κι όλα μέχρι κορεσμού;
Ή όλοι να ζουν, με μέτρο, χωρίς να πεινάει ο ένας,
και στο δρόμο να μην βγαίνει, ούτε εσύ, ούτε κανένας;
Έχουν δίκιο οι αγρότες, και τα αιτήματά τους είναι,
όλα δίκαια, μετρημένα, και μαζί τους κι εσύ μείνε.
Οι αρμόδιοι, ας προσφέρουν, στους αγρότες τη βοήθεια,
που μπορούν, κι όχι να λένε, μόνο ναι, και παραμύθια.
Και, ας το σκεφθούνε όλοι, η ζωή χωρίς αγρότη,
είναι μια φιάλη άδεια, άχρηστη και για τον … πότη.
Κι αν, ο γεωργός δεν σπείρει, τους αγρούς με προϊόντα,
θα μας λείψουνε τα πάντα, και τα τρόφιμα, θα ‘ναι απόντα.
Αν ο αγρότης δεν εργαστεί, στους κήπους, στα χωράφια,
άδεια θα μείνουν σίγουρα, πολλών μάρκετ τα ράφια.
Ο κόσμος γρήγορα θα πει, και το ψωμί, ψωμάκι,
πάνε φρούτα και λάχανα, πάει και το αρνάκι.
Μα, για να μην φτάσει ποτέ, ο κόμπος πια στο χτένι,
όλοι, πολιτικοί και κόμματα , ας δουν, πώς μπορεί να γένει.
Και, ας ικανοποιηθούνε πάραυτα, τα αιτήματα αγροτών,
μελισσοκόμων, βοσκών, κηπουρών κι όλων των εργατών.
Αθ. Παπατριανταφύλλου
Κομοτηνή
