Δύσκολα τα γεράματα
από πολλές απόψεις
αλλά δεν αρχίζουμε τα δράματα
γιατί η ζωή έχει πολλές όψεις.
Γεράματα και μειώνονται οι αισθήσεις
γιατί τα μάτια δεν βλέπουν καθαρά
και έχεις παραισθήσεις
και τα αυτιά δεν ακούν καλά.
Λίγο τα πόδια πονάνε
το ίδιο και η μέση,
τα νεύρα τεντωμένα τραβάνε
και δε βρίσκεις ήρεμη θέση.
Τα είδη τα προσωπικά ξεχνάς
και τα ψάχνεις εδώ κι εκεί,
καθώς και τα ονόματα τα φιλικά
είναι μια κατάσταση ηλικιακή.
Η κατάθλιψη αρχίζει
με όλα τα επακόλουθα
φάρμακα ο γιατρός να σε γεμίζει
η κατάληξη, το αποτέλεσμα.
Θέλεις να κάνεις κάτι
μα πολλές φορές δεν μπορείς.
Σε πιάνει τότε το γινάτι
και με πείσμα προσπαθείς.
Ή κλείνεσαι στον εαυτό σου
και για τον έξω κόσμο αδιαφορείς.
Ή κάνεις το λογαριασμό σου
και λες μπορώ και το επιχειρείς.
Με τη σύνταξη στο χέρι
ανοίγεσαι σε συλλόγους και καφέ
τα βλέπεις όλα καλοκαίρι
και σηκώνεσαι από τον καναπέ.
Κοιτάζεις να μη χάσεις ευκαιρία
γιατί μπορεί άλλη να μη σου δοθεί
και κρατάς δυνάμεις εφεδρεία
τίποτα η καρδιά σου να μη στερηθεί.
Λες καιρός να κοιτάξω και τον εαυτό μου.
Ότι πρόσφερα έγινε με χαρά.
Ζητάω τώρα και το δίκιο το δικό μου
να ζήσω τα χρόνια τα στερνά.
Έτσι δεν το βάζεις κάτω
Παλεύεις όρθιος να σταθείς.
Πίνεις το κρασάκι κι άσπρο πάτο
από τα προβλήματα να ξεχαστείς.
Τώρα στα γεράματα, μάθε, γέρο, γράμματα.
Μην αφήνεις χαμένη ούτε μια στιγμή.
Φέξε τη ζωή σου με χρώματα
να δώσεις ευχαρίστηση στην ψυχή.
Τάνια Στεφάνου Τσαβδάρη
