Το εργοστάσιο ζάχαρης Ορεστιάδος πρέπει να παραμείνει σε λειτουργία – Οι λόγοι που φθάσαμε στην σημερινή απαξίωση της πρώην κραταιάς Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης – Το εργοστάσιο Πλατέος δεν μπορεί να καλύψει την ποσόστωση που δικαιούται σήμερα η Ελλάδα, καθώς παράγει μόνον 100.000 τόνους
Στο χθεσινό της φύλλο η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ έκανε λόγο για την ανάγκη αναζήτησης ΙΣΟΔΥΝΑΜΩΝ μέτρων που θα αντισταθμίσουν την ζημιά που υφίσταται ο ακριτικός Νομός Έβρου, από το κλείσιμο του εργοστασίου ζάχαρης Ορεστιάδος.
Σήμερα δημοσιεύουμε το άκρως κατατοπιστικό κείμενο, που μας έστειλε ο Αλεξανδρουπολίτης Δρ. Μηχανικός της ΕΒΖ κ. Πασχάλης Χριστοδούλου, που περιγράφει τους λόγους της κατρακύλας της πρώην πανίσχυρης ΕΒΖ.
***
ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΩΝ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΖΑΧΑΡΗΣ (ΕΒΖ)
ΣΕ ΣΕΡΡΕΣ ΚΑΙ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ
Θα ήθελα να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις για τα αίτια του περιορισμού των δραστηριοτήτων της ΕΒΖ, του κλεισίματος των δύο εργοστασίων της στην Ορεστιάδα και στις Σέρρες και για την καθοδική της πορεία. (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ 2014 σελ. 7).
Υπηρέτησα στην ΕΒΖ από την ίδρυσή της το 1960 μέχρι την συνταξιοδότηση μου το 1998, ως τεχνολόγος ζάχαρης, προϊστάμενος παραγωγής και διευθυντής στο εργοστάσιο Πλατέος μέχρι το 1984, προϊστάμενος υπηρεσίας τεχνολογίας ζάχαρης και τεχνικός Διευθυντής στις Κεντρικές Υπηρεσίες του ΕΒΖ στη Θεσσαλονίκη μέχρι το 1998.
Συνέβαλα μαζί με άλλους συναδέλφους και συνεργάτες στην εύρυθμη λειτουργία της επιχείρησης και στην επαύξηση της ημερήσιας δυναμικότητας επεξεργασίας τεύτλων των εργοστασίων της και παραγωγής ζάχαρης. Θλίβομαι γι’ αυτό που συμβαίνει τώρα στην ΕΒΖ, την πάλαι ποτέ κραταιά επιχείρηση.
Θα επιχειρήσω να παρουσιάσω τους λόγους που κατά την γνώμη μου οδήγησαν στην σταδιακή μείωση της παραγωγής ζάχαρης από τεύτλα της ΕΒΖ στη χώρα μας και στην αύξηση του κόστους, ενώ πριν το 2006 η χώρα ήταν αυτάρκης σε ζάχαρη με την λειτουργία των 5 εργοστασίων της και ανταγωνιστική στο κόστος.
Το 2006 η Γερμανία για να προωθήσει την εξαγωγή βιομηχανικού εξοπλισμού σε τρίτες χώρες παραγωγούς ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο, με ένα νόμο που είχε την ονομασία Everything but arms (εξαγωγή κάθε είδος εξοπλισμού εκτός από όπλα), επέβαλε μείωση της τιμής των τεύτλων στην Ε.Ε. ώστε να μειωθεί το κόστος παραγωγής ζάχαρης από τεύτλα και να μειωθεί η παραγωγή ζάχαρης στην Ε.Ε., ώστε να αναπληρωθεί με εισαγωγή ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο από τρίτες χώρες.
Το αποτέλεσμα ήταν η Ε.Ε. από εξαγωγική να γίνει εισαγωγική χώρα για την ζάχαρη. Το μέτρο έπληξε κυρίως τις χώρες του νότου της Ευρωπαϊκής Ένωσης τις λεγόμενες P.I.I.G.S. (Portugal, Italy, Ireland, Greece, Spain) συμπεριλαμβανομένης και της Ιρλανδίας.
Η Πορτογαλία έκλεισε το ένα εργοστάσιο από τεύτλα που είχε, η Ιρλανδία τα 3 εργοστάσια που είχε και η Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία μείωσαν τις ποσοστώσεις και την παραγωγή ζάχαρης στο μισό περίπου κλείνοντας πολλά εργοστάσια.
Η Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Δανία, Αυστρία και άλλες χώρες της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης της Ε.Ε., επειδή είχαν καλύτερη ποιότητα τεύτλων και κυρίως μεγαλύτερη έκταση τεύτλων ανά καλλιεργητή μπόρεσαν να ανθέξουν την μείωση της τιμής των τεύτλων.
Στην Ελλάδα δεν έγινε καμιά μείωση της τιμής των τεύτλων μετά το 2006 με αποτέλεσμα το κόστος Ζάχαρης να είναι υψηλό.
Μέχρι το 1981 δεν υπήρχε όριο στα στρέμματα τεύτλων που μπορούσε να σπείρει ένας καλλιεργητής.
Κυρίως μετά το 1981 για ψηφοθηρικούς λόγους τέθηκε όριο προς τα επάνω στα στρέμματα που μπορούσε να σπείρει ένας καλλιεργητής (50 στρέμματα) με αποτέλεσμα να αποθαρρυνθούν οι μεγάλοι τευτλοκαλλιεργητές που είχαν χαμηλό κόστος και να απομακρυνθούν από την τευτλοκαλλιέργεια.
Έπαυσε να τηρείται αυστηρά ο κανόνας της αμειψισποράς (3 χρόνια με άλλες καλλιέργειες και μετά τεύτλα πάλι) με αποτέλεσμα να εμφανισθούν ασθένειες και να πέσει ο ζαχαρικός τίτλος των τεύτλων περί το 14 ενώ ήταν περί το 16 και ενώ στη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη είναι περί το 17 έως 18.
Είναι προφανές ότι τεύτλα με υψηλότερη περιεκτικότητα σε ζάχαρη έχουν χαμηλότερο κόστος επεξεργασίας ανά μονάδα προϊόντος.
Λέγεται ότι η Ιρλανδία μετενόησε που έκλεισε τα 3 εργοστάσια της ζάχαρης και θα ήθελε να λειτουργήσει πάλι ένα εργοστάσιο. Το κόστος όμως ανέγερσης τώρα εκ βάθρων ενός νέους εργοστασίου ζάχαρης ημερησίας δυναμικότητος 6.000 τόνων τεύτλων είναι απαγορευτικό (της τάξεως των 100 εκατομμυρίων €).
Στην μείωση της τευτλοκαλλιέργειας στην Ελλάδα συνέβαλε και η ίδια η Ε.Ε. με την τακτική της, που δέχθηκε η χώρα μας, να αποζημιώνει τους γεωργούς που απομακρύνονται από την τευτλοκαλλιέργεια.
Στον περιορισμό της τευτλοκαλλιέργειας συνέβαλαν και οι υψηλές τιμές της ανταγωνιστικής καλλιέργειας του βάμβακος.
Στην ανακοίνωση της η ΕΒΖ της 16ης Ιουλίου 2014 ομιλεί όχι για κλείσιμο αλλά για αναστολή λειτουργίας των δύο εργοστασίων Σερρών και Ορεστιάδας.
Τα τεύτλα που θα συγκομισθούν θα προωθηθούν από τις εγκαταστάσεις παραλαβής προς το εργοστάσιο Πλατέος.
Το εργοστάσιο Πλατέος μόνο του με την σημερινή δυναμικότητα επεξεργασίας 8.000 τόνων τεύτλα το 24ωρο δεν μπορεί να παράγει πάνω από 100.000 τόνους ζάχαρης ετησίως. Άρα η παραγωγή της μειωμένης ποσόστωσης των 178.400 τόνων είναι ανέφικτη από ένα εργοστάσιο.
Σε πρόσφατη ανακοίνωση του μετά την δήλωση της ΕΒΖ για το κλείσιμο των 2 εργοστασίων, το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΓΕΩΤΕΕ) υποστηρίζει ότι η δυσμενής αυτή εξέλιξη έπρεπε έως και την ύστατη στιγμή να αποφευχθεί με κάθε κόστος και ζητά κυβερνητική παρέμβαση «ώστε να παραμείνουν σε λειτουργία τα εργοστάσια πετυχαίνοντας με τον τρόπο αυτό σταθερότητα και ανάπτυξη των τοπικών οικονομιών και της αγροτικής παραγωγής στο σύνολό της».
Το ΓΕΩΤΕΕ τονίζει «ότι με το κλείσιμο των εργοστασίων η χώρα μας θα γίνει ελλειμματική σε ζάχαρη με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι εισαγωγές της, ιδιαίτερα δε, σε μια περίοδο που η προσπάθεια μας στρέφεται στην αύξηση των εξαγωγών».
Θα ήθελα να προσθέσω μια παρατήρηση για την δημιουργία του χρέους των 130 εκατομμυρίων € από την ΕΒΖ προς την Αγροτική Τράπεζα Ελλάδος (ΑΤΕ).
Το χρέος δημιουργήθηκε εν μέρει από το υπερβολικό επιτόκιο με το οποίο δάνειζε η ΑΤΕ την ΕΒΖ για κεφάλαια κίνησης 8% τα τελευταία χρόνια.
Τα 3 εργοστάσια της ΕΒΖ (Λάρισα, Πλατύ, Σέρρες) χαρίσθηκαν στην ΑΤΕ την δεκαετία του 1960 και η ΑΤΕ αντί να συμπεριφερθεί σαν μητέρα ενώ εκμεταλλεύτηκε την ΕΒΖ τα επόμενα χρόνια εισπράττοντας τόκους από τα κεφάλαια κίνησης της εποχής της ακμής και κερδοφορίας τις δεκαετίες 1970, 1980, 1990 της συμπεριφέρθηκε σαν την χειρότερη μητριά.
Τέλος για το εργοστάσιο Ζάχαρης Ορεστιάδας στον ακριτικό νομό Έβρου κατά την γνώμη μου δεν θα έπρεπε να κλείσει για λόγους εθνικούς.
Δρ. Χημικός Μηχανικός
Πασχάλης Χριστοδούλου
***
Κρατούμε την επισήμανση ότι στην ανακοίνωσή της ΕΒΖ δεν γίνεται λόγος για κλείσιμο αλλά για αναστολή λειτουργίας των δύο εργοστασίων Σερρών και Ορεστιάδος.
Γι’ αυτό καλούμε για μια ακόμη φορά τους αιρετούς μας άρχοντες να κινητοποιηθούν να συντονισθούν και να διεκδικήσουν.
“Το εργοστάσιο ζάχαρης της Ορεστιάδος για εθνικούς λόγους, δεν πρέπει να κλείσει”.
Αυτός είναι ο στόχος, που πάση θυσία πρέπει να επιτευχθεί.
Μπορούμε.
Σ.Κ.
