Να ξαναγινόμασταν παιδιά
να γυρίζαμε στα χρόνια τα παλιά
τα χρόνια της αθωότητας,
της ειλικρίνειας, της αγνότητας.
Χρόνια που μας ένοιαζε μόνο το παιχνίδι,
πρωί και βράδυ στο ίδιο σανίδι,
κρυφτό, μηλάκια, κυνηγητό,
όλα με χαρά και ξεφωνητό.
Ο παράδεισος των παιδικών χρόνων
που δεν υπήρχαν όρια κανόνων,
μόνο μεράκι για το παιχνίδι
που ήταν για όλα αντικλείδι.
Στη γειτονιά όλοι πρόθυμοι και ζωντανοί
γνώριζαν ποιοι είναι οι αντικρινοί.
Καλημερίσματα και λόγια μέλια
και στα σοκάκια όλο γέλια.
Ήμασταν με όλα ικανοποιημένοι
και όχι αχόρταγα πιασμένοι.
Μας έφταναν τα λίγα και σωστά
αρκεί με την υγεία να τα πηγαίναμε καλά.
Τώρα τα χρόνια τα σημερινά
πολλά προβλήματα μας απασχολούν καθημερινά.
Ο ηλεκτρονικός κόσμος είναι το άλφα και το ωμέγα
και εξελίσσονται δύσκολα συμβάντα κάθε μέρα.
Από νωρίς στο άγχος της ζωής
για να βρεις τρόπο επιβίωσης σωστής
γιατί δυσκόλεψαν οι καιροί
και βγαίνει με κόπο το ψωμί.
Όλα γίναν μια ουτοπία.
Δεν ξέρεις πια τι έχει αξία.
Τι σε περιμένει την αυριανή μέρα
αν βρεις γόνιμο έδαφος ή ξέρα.
Παρ΄όλα αυτά ελπίζεις και προχωράς
τα όνειρά σου εξακολουθείς να φυλάς.
Δίνεις δύναμη στον εαυτό σου
για να πετύχεις τον σκοπό σου.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
