Κόβοντας το γκαζόν της αυλής, κόπηκαν και πολλά ανθάκια,
πολλών αγριολούλουδων τα όμορφα κεφαλάκια.
Κι όμως, σε λίγο καιρό, τα ανθάκια βγήκαν πάλι,
και μαζί με τα άλλα φύλλα τους σηκώσανε κεφάλι.
Κι όσο κρατάει η άνοιξη, το ίδιο κάνουν πάντα,
οσάκις τους κόβετε η κεφαλή, αυτά λένε … νταγιάντα.
Νταγιάντα σε όλα τα κακά και μη φοβού, θα γειάνεις,
κι αφού μπορείς ν’ ανθοφορείς, κράτα δεν θα … πεθάνεις!
Θα ορθοποδήσεις και θα ιδείς, να έρχονται και οι σπόροι,
αυτοί που θα αναγεννηθούν, και θα γεμίσουν οι χώροι.
Με απογόνους σαν κι εμάς , σε μια νέα ζωή,
και ίσως καλλίτερη απ’ αυτή, και ίσως σε νέα γη!
Κι εδώ ένα καίριο ερώτημα μπαίνει στα έλλογα όντα.
Άραγε συμμερίζονται, τη νοοτροπία αυτή, στον αιώνα τον παρόντα;
Εφόσον, οι νέοι διανύουνε, της άνοιξης τα χρόνια,
βλέπουν τη ζωή όπως τα φυτά, η νιώθουν καταφρόνια;
Θέλουνε να συνεχιστεί η ζωή παρά τις δυσκολίες,
ή ψάχνουνε αλλότροπες ζωές και άλλες …ευκολίες;
Ιδού το μέγα δίλημμα. Το δίλημμα της ζωής.
Το δίλημμα της συνέχισης ή της καταστροφής.
Αλλά, εφόσον η δίψα για ζωή πάψει πια να υπάρχει,
ο κόσμος θα αναστραφεί κι ο σατανάς θα άρχει…
Αθ. Παπατριανταφύλλου
