Μήπως άνθρωπε γνωρίζεις τι ποθείς;
Πως ο δρόμος σου έγινε μακρύς,
Και οι πληγές σου ανοιχτές αιμορραγούν;
Μήπως πιστεύεις πως οι φίλοι σου
- Advertisement -
έγιναν εχθροί, με μίση και κακίες;
Πως οι επιχρυσωμένοι τίτλοι σου
σε κάνουν μέγα, μεγάλο και τρανό;
Μοιάζεις σαν ανεπεξέργαστο λιθάρι,
Αμαρτίας κάστρο η λαμπρότητά σου,
Πεσμένος καταγής ανθρωπάκο,
Πως ζητάς να τσαλαπατήσεις άλλους;
Σκέψου, με τα μάτια κλειστά
και ψιθύρισε ταπεινά,
Είμαι άνθρωπος αδύναμος,
Δεν είμαι Θεός.
Αλεξανδρούπολη,
Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης
