Με το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, το «Κρατικό», όπως το λέγαμε τότε, με συνδέουν τα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας. Εκεί εργαζόταν ο πατέρας μου και εκεί, κάποια στιγμή, έγινε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου. Μέχρι που πήγα στο Γυμνάσιο, στο «Κρατικό» έκανα Μεγάλη Εβδομάδα, στους ορόφους των ασθενών κρατούσα το κεράκι στον Επιτάφιο και στο παρεκκλήσι του, κάναμε Ανάσταση.
Ο πατέρας πίστευε ότι οι ασθενείς «πρέπει να έχουν κοντά τους τους Ιατρούς» και σε κάθε ευκαιρία «πεταγόμασταν» στο «Κρατικό», που τότε ονομαζόταν «Η Βασίλισσα Φρειδερίκη», πότε για να δει κάποιον ασθενή, πότε για να ακούσουμε τους Χαιρετισμούς στο παρεκκλήσι, πότε για να συναντήσει κάποιους Ιατρούς φίλους του.
Εγώ, ήμουν κοντά, αφού ήμουν πολύ μικρός για να μείνω μόνος στο σπίτι με την ψυχοκόρη μας, διότι υπήρχε και ένα μωρό, ο μικρός αδελφός μου, και η μητέρα γύριζε βράδυ από το σχολείο.
Συνεπώς, «το πονάω» το Νοσοκομείο και, ακόμη και σήμερα, κάποιες φορές, που περνώ απ’ έξω, σταματώ και θυμάμαι. Σπανίως, μπαίνω και μέσα. Παλαιότερα, όταν υπηρετούσε εκεί ο φίλος, πρωτοπόρος παιδοχειρουργός, Βασίλης Τράπαλης, πήγαινα και τον συναντούσα.
Θλίβομαι, λοιπόν, όταν βλέπω εικόνες όπως η προχθεσινή, με τον υπουργό Υγείας να δέχεται κατά μέτωπον επίθεση, δηλαδή παρ’ ολίγον «να πέσει ξύλο», από μια ομάδα Ιατρών, νοσηλευτών, πιθανώς και εξωνοσοκομειακών.
Ε, δεν είναι και ό,τι καλύτερο να γίνεται το προαύλιο νοσοκομείου πεδίον μάχης. Τι στη χάρη έχουμε πάθει; Είτε συμπαθείς, είτε όχι τον υπουργό (τον όποιο υπουργό), είτε είσαι δεξιός, αριστερός, «Ανταρσύας», «Ανένταχτος», «μαοϊκός» ή ό,τι σε φωτίσει ο Θεός, δεν έχεις δικαίωμα να λησμονείς την αποστολή σου (ως Ιατρός ή ως νοσηλευτής) και, κυρίως, να διαταράσσεις την ηρεμία σε έναν χώρο στον οποίο απαιτείται απόλυτη γαλήνη και ησυχία.
Να δεχθώ τα πάντα, να δεχθώ όσα μου λένε κάθε τόσο φίλοι ιατροί για ελλείψεις, για αδυναμία προσλήψεων για ενδεχόμενη διακοπή λειτουργίας κλινικής (ελπίζω να μην είναι αλήθεια), για αποστελέχωση (επίσης εύχομαι να μην είναι αλήθεια), αλλά όλα αυτά μπορούν να ειπωθούν (χωρίς βία και φωνές) και σε μια αίθουσα με διάλογο συνδικαλιστών-υπουργού.
Γιατί πρέπει να χρειάζονται κραυγές, ύβρεις, βωμολοχίες και κλωτσοπατινάδα, μέχρι και… αυγά; Είναι δυνατόν ένας γιατρός να πετάει αυγά ή να ουρλιάζει; Θα μου πείτε «και πώς θα κάνουμε έφεση στην τηλεόραση για να φανεί η αγανάκτησή μας;».
Συμπαθάτε με, αλλά νομίζω ότι δεν μπορεί να υπάρξει υπουργός (όποιος υπουργός, οποιουδήποτε κόμματος, οποιασδήποτε κυβέρνησης) που να αρνηθεί έναν πολιτισμένο διάλογο με επιστήμονες, άνδρες και γυναίκες.
Να με συμπαθάτε, αλλά νομίζω ότι ένας Ιατρός, με την ιατρική περιβολή και τα ακουστικά στο τσεπάκι, χάνει τα μέγιστα από το κύρος του όταν φωνασκεί, όταν αρθρώνει συνθήματα, όταν ασχημονεί.
Τα νοσοκομεία είναι χώροι στους οποίους πρέπει να επικρατεί και να διδάσκεται πολιτισμός και, φυσικά, διάλογος. Όλα τα άλλα είναι άχρηστα, ανάρμοστα και βλαβερά. Από τον διάλογο δεν έχασε ποτέ κανείς! Αρκεί, βέβαια, να μην είναι διάλογος κωφών!
Δημήτρης Καπράνος
Εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»
