Δεν ξεχνά το γεια σου που ανταλλάξανε
ένα βράδυ όμορφο, καλοκαιρινό,
όταν στην παρέα ο ένας τον άλλο κοιτάξανε
κι αυτό ήτανε σημαδιακό.
Δεν ξεχνά τα μάτια που την κοίταξαν
αθώα, ήρεμα, απλά, ευγενικά
και χαρούμενα μηνύματα της πέταξαν
σα γλυκόλαλα, πολύχρωμα πουλιά.
Δεν ξεχνά το πρώτο άγγιγμα
για το χαιρετισμό της γνωριμίας,
που έφερε ουράνιο άνοιγμα
και φτερά για πέταγμα ευφορίας.
Δεν ξεχνά τις πρώτες κουβέντες
που ειπώθηκαν με σεβασμό
και λέγονται μόνο από λεβέντες
που ξέρουν καλό λογαριασμό.
Δεν ξεχνά το πρώτο λουλούδι
που της πρόσφερε ιπποτικά
και την έκανε να νιώσει το τραγούδι
που για έρωτα μεγάλο μιλά.
Δεν ξεχνά το ρίγος που τη διαπέρασε
στο πρώτο εκείνο γλυκό φιλί
που την καρδιά της κέρασε
με τρυφερότητα αγνή, περισσή.
Δεν ξεχνά το όμορφο δειλινό
που καθισμένοι οι δυο τους στην αμμουδιά
άκουσε απ΄ τα χείλη του το σ΄ αγαπώ το μοναδικό
που ρίζωσε από τότε στην καρδιά.
Ώσπου έφυγε και πήρε το χαμόγελό της,
μείνανε μόνο οι αναμνήσεις σωρό
και το παράπονό της για ότι έζησε μαζί του τόσο λίγο
αλλά αληθινό, ζωντανό, δυνατό, φωτεινό.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
