Αν μπορούσα το χρόνο να γυρίσω πίσω
να βρεθώ μαζί σου, να σε συναντήσω,
ένα είναι σίγουρο και πραγματικό
ότι δε θα ξανάκανα το λάθος αυτό.
Το λάθος που αρνήθηκα την παρουσία σου κοντά μου
γιατί ίσως δεν είχα λογική στα μυαλά μου
να αναγνωρίσω έναν υπέροχο χαρακτήρα
που θα τον είχα λαμπερό λαμπτήρα.
Να φωτίζει την άχαρη ζωή μου.
Να ζεσταίνει το παγωμένο κορμί μου.
Να μου δίνει αγάπη περισσή.
Να είμαι γι αυτόν μία και μοναδική.
Ήτανε το νεαρό της ηλικίας,
ήτανε λόγοι ανασφάλειας και φοβίας
που δε δέθηκα μαζί σου
κι ας είχα την απόλυτη εγγύησή σου;
Πόσο ανώριμη και παιδιακίσια
ήμουν ώστε να μη δω στα ίσια
πώς ότι μου έταζες ήτανε γνήσιο
και όχι επιπόλαιο και ημερήσιο.
Στερνή μου γνώση να σ΄ είχα πρώτα.
Αλλά αν δεν ήξερες ρώτα
κάποιου μεγάλου τη συμβουλή
που θα τα έφερνε όλα κατ΄ευχή.
Λάθος πια που δε διορθώνεται
Λάθος που η ψυχή μαραίνεται.
Αλλά πλέον είναι αργά
να διορθωθούν τα παλιά.
Μόνο με τις αναμνήσεις γυρίζεις πίσω
και λέω γιατί αυτά που μου έδωσες εσύ ν΄αφήσω.
Αν ήξερα ότι δε θα τα ξαναβρώ
δε θα έκανα το μοιραίο λάθος αυτό.
Κι ας ζούμε το παρόν.
Οι αναμνήσεις έρχονται απ΄ το παρελθόν
να ποτίζουνε τη ζωή μας
να ριγά το μυαλό και το κορμί μας.
Τάνια Στεφάνου–Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
