Πριν από λίγα χρόνια, ο λόγος για την Θράκη.
Έλληνες είχε αποδειχτεί, ότι ήταν οι Πομάκοι,
κι οι γείτονες μας φίλοι μου, απ’ το κακό του έφριξαν,
κι όσο μπορούσαν άγρια, τα δόντια τους μας έτριξαν,
και τότε απ’ την Αθήνα, άρχισαν οι δηλώσεις,
πως για την Θράκη τόσες, θε να δοθούν πιστώσεις,
και τούτο εμείς θα κάνουμε, για την γλυκειά μας Θράκη,
και τ’ άλλο εμείς θα κάνουμε πλέκαν το γαϊτανάκι,
μα πλάκωσαν των Αθηνών, οι άνθρωποι ατσίδες,
τα δάνεια σαν καρπώθηκαν, που σ’ είδα, που με είδες.
Από τα εργοτάξια, δεν έγινε ούτε ένα,
μα όμως η κυβέρνηση, δεν ρώτησε κανένα,
ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ,
και πάλι συνεχίστηκαν, τα όμορφα τα λόγια,
θαρρείς πως είμαστε γι’ αυτούς, χάνδρες σε κομπολόγια,
και κάποιος δήλωση έκανε, πως πάνω απ’ όλα τ’ άλλα,
την Θράκη αγαπώ.
Την επισκέπτομαι συχνά, ναι, πήγα στην Καβάλα!
Αγεωγράφητος θα πεις, ένας μέσα στους τόσους.
Φίλοι μου, κρατηθείτε. Ήταν απ’ τους τριακόσιους!
Ευαγ. Διαμαντόπουλος
