Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Αφορμή για το σημερινό κείμενο στάθηκε η όμορφη ανάρτηση της Δανάης Μπάρκα, που πριν από λίγες ημέρες ντύθηκε νυφούλα.
Έγραψε λοιπόν, λόγια συγκινητικά για την γιαγιά της. «Για όσο μπορούμε, για όσο αντέχει, για όσο έχω αυτά τα χέρια να κρατάω σφιχτά. Για όσο με κοιτάει και κλαίει, για όσο την σκέφτομαι και πονάω από αγάπη.
Για την γιαγιά μου. Εκείνη που με μεγάλωσε, που με σκέπαζε, που με φρόντιζε, που με κοίμιζε, που μου τα περνούσε όλα ως “όμορφα” ακόμα κι αν έπρεπε να μου πει το πιο δυσάρεστο. Για εκείνη που έκανε 4 δουλειές στα νιάτα της για τα παιδιά της, για εκείνη που μαγείρευε 7 φαγητά για τα εγγόνια της, για εκείνη που την πλήγωναν και συγχωρούσε. Για εκείνη που ονειρευόταν να μου ράψει το νυφικό».
Έτσι είναι. Όσο είναι δίπλα μας οι αγαπημένοι μας άνθρωποι, καλό είναι να εκφράζουμε τα όσα νιώθουμε για αυτούς! Και φυσικά, να αναγνωρίζουμε τις θυσίες που έχουν κάνει για εμάς.
Και κάτι ακόμη θα προσθέσω στα παραπάνω: η μάνα πάντα κάνει τις μεγαλύτερες θυσίες για τα παιδιά της. Η μάνα είναι αυτή που βάζει τα τέκνα της πάνω από τον εαυτό της. Ειδικά η μάνα των παλαιότερων εποχών που δεν έβαζε την διασκέδαση ή την προσωπική της ευχαρίστηση πάνω από το μεγάλωμα των παιδιών της.
Θα μου πείτε, υπάρχουν μανάδες και μανάδες… Θυμάμαι μια ιστορία που μου είχε πει ένας οικογενειακός μας φίλος και μου έκανε εντύπωση.
«Εμείς, Μαρίνα, στο κοτέτσι μας, έχουμε μια γριά κότα που είναι η καλύτερη για να κλωσάει αυγά. Την έχουμε πάρα πολλά χρόνια. Κάθεται πάνω από τα αυγά και ούτε που κουνιέται από την θέση της. Τα ζεσταίνει με τις φτερούγες της και τα φυλάει με όλη της την αγάπη. Αντιθέτως, οι κότες που γεννάνε τα αυγά ή σηκώνονται και φεύγουν από τη φωλιά τους, ή σπάζουν τα αυγά και τα τρώνε. Ενώ η γριά η κότα είναι η καλύτερη, παρ’ όλο που δεν είναι η φυσική μάνα των αυγών».
Συμπέρασμα: μάνα δεν είναι μόνο όποια γεννάει, αλλά και όποια ανατρέφει με αγάπη και αυταπάρνηση τα παιδιά της.
