Δυο ξένοι

Κι έπειτα ήρθε ο χωρισμός.
Ήρθε αναπάντεχα πολύ σκληρός.
Εμείς που κάποτε ήμασταν με αγάπη δεμένοι
τώρα γίναμε δυο ξένοι.

Τι έμεινε απ΄την αγάπη εκείνη
που λέγαμε ότι ήταν φωτιά που δε σβήνει;
Μια στάχτη που τη σκόρπισε ο αέρας
κι ένα σκοτάδι που πήρε το φως της μέρας.

Δυο καρδιές που στροβιλίζονται σαν σβούρες
που από λευκές γίνανε σκούρες
να κλαίμε για τα λάθη που έχουμε κάνει
και φτάσαμε να μη βρίσκουμε λιμάνι.

Ποιος φταίει πολύ, ποιος λίγο
το μαχαίρι σε κανένα δεν μπήγω.
Ζήσαμε όμορφες στιγμές.
Θα θυμάμαι ό,τι έμεινε απ΄το χτες.

Τώρα ο καθένας το δρόμο του έχει πάρει,
οδηγός ας είναι το φεγγάρι
να ρίχνει φως αυτό 
στο μονοπάτι που διαλέξαμε το μοναχικό.

Δυο ξένοι πια,που ενώ γράψαμε κοινή ιστορία,
αποφασίσαμε, δυστυχώς, να αλλάξουμε πορεία.

Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη