Όταν η χρήσις του όρου, γίνεται ιδιαιτέρως …επιλεκτικά
Ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζό Μπάιντεν αποκάλεσε τον ηγέτη της Ρωσίας Βλαδίμηρο Πούτιν «εγκληματία πολέμου» (Ε.Π.) προτού λήξει ο πόλεμος της Ουκρανίας.
Οπότε ο ηττημένος αποκτά συνήθως την ιδιότητα αυτή π.χ. ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά όχι ο Μάο Τσετούνγκ, ευθυνόμενος για τον θάνατο 50 εκατομ. Κινέζων, δια την απώλεια των οποίων δικαίως θα ελάμβανε τον τίτλο «εγκληματίας …ειρήνης». (ΣΣ: το γεγονός συνέβη στην …«Πολιτιστική Επανάσταση» της δεκαετίας του 1960.)
Η χρήση του όρου Ε.Π. είναι επιλεκτική. Λ.χ. ουδέποτε έγινε για γενοκτόνους όπως ο Κεμάλ στον Πόντο ή ο Ετσεβήτ στην Κύπρο.
Δεν βοηθάει καθόλου την διπλωματία, καθώς οι διαπράξαντες… «πταίσματα πολέμου» αναγκάσθησαν να παρακαθήσουν με τους «εγκληματίες» στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων όπως ο Τσόρτσιλ, «πατήρ» της νίκης, με τον Ιωσήφ Στάλιν που εξετέλεσε την άφρόκρεμα της Πολωνικής στρατιωτικής ηγεσίας, στο Κατίν, το 1939.
Αλλά γιατί πάμε τόσο μακρυά; Ζήτησε κανείς ευθύνες από την φράου Μέρκελ ή τον Ζάν Κλώντ Γιουνγκέρ, του παράνομου ΓΙΟΥΡΟΓΡΟΥΠ, για τα όσα δεινά επέβαλαν στον «τεμπέλικο» Ελληνικό λαό το 2015 και χάνουμε σήμερα 50 συμπολίτες μας ημερησίως στο διαλελυμένο εξ αιτίας των ΕΣΥ;
Πολιτικό έγκλημα ούτως ειπείν είναι η κατάχρηση της εξουσίας και άκρον άωτον αυτής ο πόλεμος πλήν του αμυντικού.
Αλλ’ επειδή αμφότερα είναι κοινωνικά “φαινόμενα, από τις μυρμηγκοφωλιές μέχρις τις θρησκευτικές έριδες, καλόν θα ήταν ν’ αποφεύγονται οι χαρακτηρισμοί μέχρις ότου επιτευχθή η ειρήνη με τους εγκληματίες ως π.χ. με τον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας Χιροχίτο στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο.
Μετά, ας αναλάβουν το καθήκον απονομής του τίτλου των καταστροφέων ολοκλήρων πολιτισμών, π.χ. στον Πιζάρο ή τον Κορτέζ, οι ιστορικοί πού συνήθως σιωπούν για να διοριστούν σε κανένα ευπρεπές πανεπιστήμιο.
Κώστας Κόλμερ
