- του Θεοφάνη Κωφίδη
Μία σημαντική κατάκτηση της σημερινής Διακυβέρνησης είναι η αδιαμφισβήτητη αναβάθμιση της Χώρας μας σε τρεις θεμελιώδεις πυλώνες αμυντικής ισχύος και αποτροπής. Των εξοπλισμών, της διπλωματίας, αλλά και της ενεργοποιούμενης αμυντικής βιομηχανίας.
Υπάρχει ωστόσο και ένας άλλος παράγων, πάνω στον οποίο η δουλειά πρέπει να ενταθεί, όπως και σε άλλες κοινωνίες που διανύουν μακρές περιόδους ειρήνης και οικονομικής ανάπτυξης. Δεν είναι άλλος από το Φρόνημα ενός λαού. Το Φρόνημα ισχύος και ετοιμότητας για υπεράσπιση της ακεραιότητας και των εθνικών συμφερόντων μιας χώρας. Κλασικό παράδειγμα είναι τα περισσότερα μέλη της ΕΕ, που 80 και πλέον χρόνια μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο δεν έχουν καθόλου μνήμες συγκρούσεων, πολέμων, αγώνων και αίματος. Έχοντας οι κοινωνίες αυτές βγει από μία βάρβαρη σύγκρουση, κατάφεραν με την ηγεσία μεγάλων μπαρουτοκαπνισμένων προσωπικοτήτων να προχωρήσουν στο δρόμο της Ευημερίας.
Ακριβώς όμως εδώ βρίσκεται και η «παγίδα» της Προόδου. Διότι συνήθως οι μεγάλοι Ηγέτες βγαίνουν μέσα από τις μεγάλες αντιξοότητες και γι’ αυτό καταφέρνουν να χτίσουν κοινωνίες ειρήνης και προκοπής, που με τη σειρά τους όμως, και όσο περνούν τα χρόνια, ξεχνούν τις δυσκολίες και τον αγώνα για φυσική επιβίωση και τα στοιχειώδη αγαθά, όπως η Ελευθερία κάθε μορφής! Συνήθως τέτοιες κοινωνίες, πέραν των όποιων εξοπλισμών, δεν έχουν ως προτεραιότητα τη «δυναμική καλλιέργεια» συλλογικού φρονήματος για την περίπτωση ένοπλης υπεράσπισης της ακεραιότητας και της Ευημερίας τους. Και αυτή ήταν η πραγματικότητα για την Ευρώπη που έζησε πολλές δεκαετίες αφημένη στην Εξασφάλιση των ΗΠΑ και του τέκνου της, δηλαδή του ΝΑΤΟ. Παρόλο που υπήρξαν χώρες με ισχυρή εξοπλιστική βιομηχανία, στην Ευρώπη οι λαοί ξόρκιζαν τον πόλεμο και τις συγκρούσεις σαν κάτι εξωπραγματικό και μακριά από τις λεωφόρους της υλιστικής τους ευδαιμονίας.
Σε πρόσφατες μετρήσεις/ερωτηματολόγια ο μέσος όρος των ευρωπαίων πολιτών που δηλώνουν έτοιμοι να πολεμήσουν είναι πολύ χαμηλός και στους νέους μετά βίας φτάνει το 20%! Όταν άλλοι λαοί είναι σαφώς πιο «μάχιμοι», ασχέτως επιπέδου οικονομικής ανάπτυξης ή δημοκρατικής νοοτροπίας. Πέραν των ολοκληρωτικών ή αυταρχικών καθεστώτων, όπου η «ετοιμοπόλεμη ψυχολογία» είναι καθημερινή πράξη ή εργαλείο εσωτερικής και εξωτερικής επιβολής, υπάρχουν δημοκρατίες, όπως το Ισραήλ, η Ταϊβάν, η Ν.Κορέα, ακόμη και οι ΗΠΑ, που έχουν υψηλότερα ποσοστά Φρονήματος ετοιμότητας και «μάχιμης» ψυχολογίας. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει ένα κοινό στοιχείο: είτε η υπαρξιακή απειλή, ο κίνδυνος εξαφάνισης, είτε η απειλή μαζικής κατάργησης της κυριαρχίας τους. Ε, λοιπόν τίποτα από αυτά δεν υπήρχε ουσιαστικά μέχρι πρόσφατα στην Ευρώπη, αλλά αντ’ αυτού η επανάπαυση στην αγκαλιά του θείου ΣΑΜ. Εδώ ακριβώς γίνεται κατανοητή και η αξία της πρωτοβουλίας και σταθερής επιδίωξης του Πρωθυπουργού της Ελλάδας για πιο ενεργή δράση των κρατών της ΕΕ για την άμυνα, ασφάλεια και στρατηγική αυτονομία της.
- «Η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και της αυξανόμενης πίεσης εξ ανατολών δεν είχε καμμία δικαιολογία να ζει σε αυταπάτες»
Όμως η ελληνική κοινωνία είναι μια άλλη περίπτωση. Ακόμα και αν πολλές ευρωπαϊκές χώρες ζούσαν στην νιρβάνα της καταναλωτικής ψευδαίσθησης και υλιστικής Δημοκρατίας, η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και της αυξανόμενης πίεσης εξ ανατολών δεν είχε καμμία δικαιολογία να ζει σε αυταπάτες. Ας παραδεχτούμε ότι στη χώρα μας κυριάρχησαν η «δανεική Ευημερία», η υπερτροφία ενός ανέλεγκτου Δημόσιου τομέα και η απουσία υγιούς/θεμιτού ανταγωνισμού στις οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του λαού μας. Διότι ναι, όταν πάνω από 50 χρόνια υπάρχει η συστηματική πίεση από την Τουρκία -που μέσω κρίσεων, αλλά και του Casus Belli ενέχει απειλή σύγκρουσης- η χώρα μας και το σύνολο των ταγών της όφειλε να έχει δομήσει άμεσες και έμμεσες λειτουργίες, ικανές να εξασφαλίζουν την αυτοπεποίθηση της κοινωνίας μας και την ετοιμότητα για θυσίες! Αντ’ αυτού το σύνολο σχεδόν της Μεταπολίτευσης αρκούνταν σε μπαλώματα και συντήρηση παθογόνων κεκτημένων, της ήσσονος προσπάθειας και της χατζαβάτικης κυριαρχίας του στυλ «γιατί όχι εγώ; ο άλλος καλύτερος είναι;»!
- «Από τη μία η αριστερίζουσα σαλάτα συνθημάτων και ιδεοληπτικής φλυαρίας και από την άλλη ένας βαλκανικός εθνικοκοτζαμπασισμός»
Αντί μετά τη Χούντα να έχουμε χτίσει την τρίτη ελληνική Δημοκρατία της φιλελεύθερης κοινωνικής και οικονομικής προκοπής, που ξέρει να ακονίζει φρόνημα αυτοπεποίθησης και δημιουργικού συναγωνισμού επί ίσοις όροις, έντονη-ακόμη και κυρίαρχη- ήταν η επίδραση του «νομίσματος» της ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑΣ και της προσκόλλησης στο ένδοξο Παρελθόν! Του νομίσματος με τα δύο πρόσωπα: Από τη μία η αριστερίζουσα σαλάτα συνθημάτων και ιδεοληπτικής φλυαρίας και από την άλλη ένας βαλκανικός εθνικοκοτζαμπασισμός, που μαζί παράγουν μετάθεση ευθύνης, ραχάτι, καχυποψία, πελατειακές σχέσεις και φοβικά συμπλέγματα… Δύο πρόσωπα, που καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι συνέπραξαν στην εποχή των μνημονίων ή ότι ακόμη και σήμερα «αλληλοκατανοούνται» δεόντως. Επόμενο ήταν να έχουμε αυταπάτες και την επανάσταση της κατσαρόλας, αντί την αυτοπεποίθηση και ετοιμότητα για θυσίες,όταν και όπου χρειάζεται. Ας είμαστε «γενναίοι» αναγνωρίζοντας ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πιάσει το νόημα εδώ και καιρό, δίνοντας τον τόνο για την αναγκαία εξέλιξη της Χώρας μας απέναντι σε αυτές τις «αλυσίδες» του αυτοπεριορισμού μας!
- «Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι με ποιον τρόπο ο ελληνικός λαός μπορεί να κάνει ένα τέτοιο άλμα ωρίμανσης»
Και ενώ οι Ένοπλες Δυνάμεις ενισχύονται δραστικά, ο αγώνας μας οφείλει να αφορά το σύνολο του ελληνικού λαού και το επίπεδο επίγνωσης των προκλήσεων που έχει μπροστά του! Η Δημοκρατία, η Ελευθερία και η επιδίωξη της ατομικής Ευημερίας προϋποθέτουν πριν απ´όλα αίσθημα ασφάλειας και γι’ αυτό την ετοιμότητα ο καθένας να την υπερασπιστεί. Όχι οι άλλοι, αλλά εμείς. Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι με ποιον τρόπο ο ελληνικός λαός μπορεί να κάνει ένα τέτοιο άλμα ωρίμανσης, ώστε να είναι αυτομάτως -στο μέγιστο βαθμό- έτοιμος για όλα, με στόχο την αποτροπή κάθε κινδύνου. Διότι, ως γνωστόν, μόνο όταν είσαι έτοιμος για πόλεμο εξασφαλίζεις όρους διαρκούς ειρήνης. Η απάντηση είναι σκληρή επειδή είναι απολύτως αληθινή. Ένα σταθερό φρόνημα ετοιμότητας χτίζεται με δύο τρόπους: Ο ένας τρόπος για το άλμα ωρίμανσης είναι και ο πιο αποτελεσματικός. Δεν είναι άλλος από την Απώλεια! Πολλά τα παραδείγματα του 20ου αιώνα, που η χώρα μετά από απώλειες πήρε το μάθημά της και εξελίχθηκε. Π.χ. μετά από πολέμους, εμφυλίους, πραξικοπήματα, χρεωκοπίες. Τελευταία περίπτωση -που «βάλαμε μυαλό»- ήταν η χρεωκοπία και τα μνημόνια, μετά τα οποία ουδείς σώφρων μιλά για αριστερούς δρόμους και «παιδικές» αυταπάτες. Έχουμε όμως σήμερα την πολυτέλεια να χάσουμε αγαθά και χρόνο, όταν ο κόσμος γύρω μας μεταλλάσσεται με δραματικούς ρυθμούς; Αρκετά δεν πάθαμε;
- «Η Πολιτική ζωή του τόπου, ως καθοδήγηση, παράδειγμα, καθημερινή λειτουργία»
Οπότε θεωρητικά μας μένει ο δεύτερος τρόπος, που είναι η δημιουργία και καλλιέργεια θετικών παραδειγμάτων και εμπειρίας παντού. Αυτό που λέμε γενικό πνεύμα ποιοτικής Παιδείας, από το σπίτι, το σχολείο, την κοινωνική επαφή, τα θεάματα, τους θεσμούς, την πνευματική ηγεσία και φυσικά την πολιτική. Όμως από όλα τα παραπάνω ο μόνος παράγων που μπορεί τάχιστα να παράξει θετικά πρότυπα -και έτσι εμπιστοσύνη στον πολίτη- είναι η Πολιτική ζωή του τόπου, ως καθοδήγηση, παράδειγμα, καθημερινή λειτουργία, αλλά και ως συνταγματικές δικλείδες διαφάνειας και αξιοκρατίας.
Έτσι χτίζεται η εμπιστοσύνη από την πολιτική προς τον πολίτη, προκειμένου αυτός να μην αποστασιοποιείται, να μην απορρίπτει συλλήβδην τις υποθέσεις της Χώρας, αλλά αντ’ αυτού να συστρατευτεί ολόψυχα εάν ποτέ η Ελλάς χρειαστεί ιδρώτα και αίμα.
- «Ένας τρόπος είναι η συλλογική σύνδεση της Νεολαίας με τις υποθέσεις της άμυνας και αποτροπής»
Στο επίπεδο ακόμη της θετικής εμπειρίας μπορούν να γίνουν εύστοχες προσαρμογές που προσθέτουν γνώση, ψυχραιμία και αυτοπεποίθηση, ιδίως στη Νεολαία. Μεγάλη θα ήταν η αξία της συλλογικής ενίσχυσης του ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ της. Πώς; Χωρίς υπερβολές ή τη μίμηση άλλων χωρών όπως το Ισραήλ, ένας τρόπος είναι η συλλογική σύνδεση της Νεολαίας με τις υποθέσεις της άμυνας και αποτροπής. Η σύνδεση της στρατιωτικής θητείας με εργαλεία εκπαίδευσης/κατάρτισης και εργασιακής ζωής ήδη επιχειρείται με το νέο Νομοσχέδιο της Κυβέρνησης. Όμως εδώ μιλάμε για ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ. Προς αυτή την κατεύθυνση λοιπόν θα βοηθούσε σημαντικά η απόκτηση βασικής εμπειρίας και γνώσης στις ένοπλες δυνάμεις για όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που τελειώνουν το Λύκειο. 45 μέρες προσωρινής και πυκνής θητείας αμέσως μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις και πριν μπούνε το Σεπτέμβριο σε Πανεπιστήμια/Σχολές Φοίτησης, θα ήταν μία μοναδική περίοδος γνωριμίας, εξάσκησης, πρακτικής γνώσης και ψυχικής «θωράκισης» για το τι είναι τελικά Άμυνα, εργαλεία αυτοσυντήρησης και… ζωή μακριά από την υπερβολική μητρική θαλπωρή! Οι 45 μέρες να προσμετρώνται ως πρώτο τμήμα της θητείας, που θα ολοκληρώνεται φυσικά μετά το πέρας των Σπουδών(για τους άρρενες). Ενώ από το μικρό ποσοστό των παιδιών που δεν ακολουθούν σπουδές θα μπορούν να στελεχώνονται επαρκώς στρατιωτικές μονάδες.
Επειδή η ελληνική ιστορία δείχνει ότι το εύψυχον δε σημαίνει πρωτίστως αριθμούς αλλά ποιότητα παντού, ας ακολουθήσουμε τα παραδείγματα! Ενεργητικά, ψύχραιμα και τολμηρά.
*Ο Θεοφάνης Κωφίδης είναι Πολιτευτής της ΝΔ στη Ροδόπη, Πρόεδρος του Ομίλου Συνεύρεσης Ιδεών «ΕΑΝΟΣ»
