Γίνε κι εσύ Δημοτικός ή Περιφερειακός Σύμβουλος, Αντιδήμαρχος κ.λπ. – Με την «Απλή Αναλογική» συμφέρει
Πως μπορείς να ευτελίσεις την πολιτική; Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να «ψάξεις την καλή» για να βολευτείς και να βρεις «τον μήνα που τρέφει τους ένδεκα»;
Αν θέλετε την γνώμη μου, η απάντηση είναι: «Η Απλή αναλογική»!
Πάμε κατ’ αρχήν στις «Ευρω-εκλογές». Κάθεσαι και κάνεις την ανάλυση: ο Έλληνας θεωρεί τις ευρωπαϊκές εκλογές «αγγαρεία».
Ψηφίζει -αν πάει να ψηφίσει- χαλαρά και πιστεύει ότι είναι ευκαιρία «να κάνει πλάκα» ή «να τιμωρήσει» ή «να εκδικηθεί».
Δεν είναι πολύ δύσκολο, λοιπόν, να σκαρώσεις έναν σχηματισμό, ποντάροντας άφ’ ενός στην «χαλαρότητα» της ψήφου αλλά και στην «ψήφο τιμωρίας» και να διεκδικήσεις μια έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που θα σου εξασφαλίσει ένα πολύ καλό εισόδημα, συμμετοχή σε lobbying, γνωριμίες , πρόσληψη καλά αμειβομένων συνεργατών (ήτοι βόλεμα ημετέρων ή συγγενών) και άλλα κομφόρ…
Κι ύστερα, αν καταφέρεις και «τρουπώσεις» στην Ευρωβουλή, ψάχνεις να βρεις στέγη, με προοπτική να εξασφαλίσεις το πολιτικό σου μέλλον εκεί ή εδώ, αν ενταχθείς (ή επανέλθεις) σε κάποιο Ισχυρό κόμμα.
Βεβαίως, όλα αυτά ουδόλως συμβάλλουν στην αναβάθμιση του πολιτικού ήθους και στην σμίκρυνση της αποστάσεως των πολιτών από την πολιτική.
Αλλά έτσι γίνεται… Επιτρέψτε μου να βλέπω «μέ μισό μάτι» όλες αυτές τις κινήσεις διαφόρων «εκτός νυμφώνων», οι όποιοι ετοιμάζονται (ή «απειλούν») να αναζητήσουν την τύχη τους στις ευρωπαϊκές εκλογές.
Είναι -κατά την άποψή μου- ή απόλυτη έκφραση της «πολιτικής ως επαγγέλματος».
Κάτι που στην χώρα τείνει να γίνει καθημερινότητα.
Τα ίδια -και χειρότερα- συμβαίνουν και στον χώρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Εκεί, μάλιστα, ή «απλή Αναλογική» έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.
Εκεί οι παρέες, οι συντροφιές και οι Αριβίστες, βρίσκουν τον ιδανικό χώροι για να ανθίσουν, καθώς ή «απλή Αναλογική» επιτρέπει την «κάθοδο» σχημάτων τα οποία -αν ευδοκιμήσουν- είναι πιθανόν να καταστούν «ρυθμιστές», με το αζημίωτο, φυσικά…
Κι επειδή διανύουμε περίοδο οικονομικών δυσχερειών, το «βόλεμα» και η «θεσούλα» βρίσκονται πολύ ψηλά στις προτιμήσεις τών πολιτών.
Και μην απορείτε για την τόσο μεγάλη προθυμία πού δείχνουν ο! δημότες για μια υποψηφιότητα δημοτικού ή κοινοτικού συμβούλου.
Μια θέση αντιδημάρχου σε έναν μεγάλο Δήμο, εκτός οπτό την εξασφάλιση μιας καλής και σταθερής θέσεως εργασίας, εξασφαλίζει σχέσεις μέ παράγοντες, εξασφαλίζει δημοσιότητα, αλλά και μπορεί να σου επιτρέψει να φτιάξεις μιά καλή «μαγιά» ψηφοφόρων, ώστε να ελπίζεις σε επανεκλογή και -γιατί όχι;- σε μεταπήδηση στην «κεντρική πολιτική σκηνή»…
Βλέπω -με έκπληξη- μεταξύ των υποψηφίων δημοτικών συμβούλων νέους ανθρώπους, μεταξύ 23-30 ετών, Αναρωτιέμαι τί στην ευχή μπορεί να πράξει «για τα κοινά» ένας νέος στα 25 του!
Πότε σπούδασε; Πότε εργάσθηκε; Πότε Απέκτησε κρίση και άποψη; Πώς θα μπορέσει να διαθέσει τις ώρες που χρειάζεται ο Δήμος και πότε θα εργάζεται;
Νομίζω, λοιπόν, ότι κάποιοι «ψάχνουν δουλειά», ήτοι «καλή δουλειά είναι να γίνεις αντιδήμαρχος η πρόεδρος ή Αντιπρόεδρος σε μια δημοτική επιχείρηση».
Να, λοιπόν, που η κρίση «γέννησε» και νέα επαγγέλματα.
«Πολιτικός», «Δημοτικός σύμβουλος», «Αντιδήμαρχος», «Εντεταλμένος», «Πρόεδρος» και «Αντιπρόεδρος».
Πείνα τέχνας κατεργάζεται…
Δημήτρης Καπράνος
