Λένε, η επικράτηση, είναι ένα σαράκι,
που πρώιμα εμφανίζεται, κι είναι κρυφό μεράκι…
Όλων των υγιώς σκεπτόμενων, για την πορεία της ζωής,
για την εξέλιξη, την πρόοδο και τα καλά τούτης της γης.
Ο άνθρωπος, από τα πρώτα χρόνια του, θέλει να επικρατήσει.
Να είναι, ο πρώτος μαθητής του σκολειού, τους άλλους να νικήσει.
Πάει στο πανεπιστήμιο, κι εκεί θέλει, να είναι ο πρώτος.
Να νιώθει, Π.Χ., ως ένας πλοίαρχος, κι όχι ως … καμαρότος.
Και στη ζωή μεγάλος πια, θέλει, και πάλι να πρωτεύει,
και πάντοτε τα καλλίτερα, σε όλα του γυρεύει.
Το ωραίο φύλλο φυσικά, κι αυτό δεν πάει πίσω.
Κι αυτό πάντοτε σκέπτεται: Εγώ, πώς να πρωτοτυπήσω!
Πώς θα ‘βρω το καλλίτερο, για να το κατακτήσω;
Να ‘μαι η πρώτη, κι όλα τα καλά, της ζωής να γνωρίσω;
Το ίδιο σαράκι έχουνε, και όλοι οι επαγγελματίες.
Λένε, θέλουνε να ‘ναι οι καλλίτεροι, να ‘χουν και πελατείες!
Μεγάλη θα ‘ταν παράλειψη, αν δεν αναφερθούμε,
στους φίλους μας πολιτικούς, πώς τους θέλουμε. Ας δούμε.
Γι αυτούς θέλουμε να ‘ναι οι καλλίτεροι, και πάντα να φροντίζουν,
για το καλό πάντα του κοινού, κι αυτό να κουλαντρίζουν.
Η επικράτηση τους να ‘ναι δηλαδή, για το καλό του κοινού,
κι όχι κάποιου μεγαλοσχήμονα, ημέτερου «νονού»!
Αλλά, και όσοι «έτυχε» να κρατούν, ηνία των κρατών,
Ας αρκεσθούν στα όρια, των δικών τους χωρών.
Γιατί, εδώ η επικράτηση αλλού, σημαίνει κατοχή,
Πόλεμο μεταξύ κρατών, νεκρούς, και ειρήνης διαταραχή.
Αξίζει αυτή η επικράτηση, στους πολεμοχαρείς, στους παραπάνω;
Νομίζω πως όχι και γι αυτό, μία έκκληση τώρα κάνω.
Πάντα η επικράτηση, να τείνει προς το καλό,
του Κοινού, της ολότητας, κι όχι προς το ατομικό.
Καλή είναι η επικράτηση, και η όποια φιλοδοξία.
Όμως, ας έχει τίμιο έρεισμα, για να ‘χει δόξα κι αξία.
Αθ. Παπατριανταφύλλου
