Άνθρωπε γλυκέ μου άνθρωπε
με την τόση σου σοφία
γιατί σε δέρνει συνεχώς
αυτή η αγωνία;
Με αγωνία τρως ψωμί
με αγωνία περπατάς
σε αγωνία βρίσκεσαι
όπου και να πας
Αφού το ξέρεις άνθρωπε
το τι σε περιμένει
γιατί δεν κάνεις τη ζωή
σωστή και μετρημένη;
Η κοινωνία πλάστηκε
στον κόσμο για να ζήσεις
εσύ όμως φαντάστηκες
το παν να κατακτήσεις
Μέρα και νύχτα προσπαθείς
με βία να κερδίσεις
και με την πλεονεξία σου
φτωχούς να αδικήσεις
Και είσαι πάντα έτοιμος
τα πάντα να γκρεμίσεις
ακόμα και σε πτώματα
επάνω να πατήσεις
Είναι πολλά βρε άνθρωπε
τα ελαττώματά σου
και λίγες είναι οι αρετές
που έχει η καρδιά σου
Η φύση εσένα σε έπλασε
με όλα τα καλά σου
και εσύ τα θέλεις δυστυχώς
μονά – ζυγά δικά σου
Κάτσε και σκέψου το καλά
και γνώμη να αλλάξεις
και τα κακώς κείμενα
μακριά να τα πετάξεις
Φέρε κοντά σου τη χαρά
το δάκρυ να ξεχάσεις
τις δυσκολίες της
αν θες να ξεπεράσεις
Έχει και η ζωή την ομορφιά
αν ξέρεις να τη ζήσεις
θα πρέπει κάποτε και συ
να την φιλοσοφήσεις
Δείξε την αγάπη σου
δείξε την ανθρωπιά σου
δείξε την ψυχούλα σου
με όλη την καρδιά σου
Στέλιος Ντουρανίδης
Σπήλαιο Ορεστιάδας
