Μια γίδα κι ένας γάιδαρος, στα χρόνια τα παλιά,
κουβέντιαζαν σαν άνθρωποι, κάτω στην αντηλιά.
Λέγαν πολλά και διάφορα, μα η γίδα είχε στο νου,
να σκάψει λάκκο για να μπει, το σώμα του …αλλουνού.
Με πονηριά και γαλιφιές, του λέει, πως τον λυπάται,
γιατί με τέτοια κούραση, θα πρέπει να …κοιμάται.
-Τη μια γυρνάς μυλόπετρα, την άλλη φορτωμένος,
ολημερίς τρεχάματα. Είσαι …αδικημένος!
Του λόγου σου δεν θέλεις, να ξεκουραστείς;
Nα πάρεις μια ανάσα, να νιώσεις κι εσύ πως ζεις;
Κάνε το σεληνιασμένο, πέσε στο λάκκο ευθύς,
και τάχα απ’ την κούραση, δεν μπορείς πια να σταθείς!
Ο γαϊδαράκος άσκεφτα, και δίχως πονηριά,
κουτρουβαλάει απ’ τον βράχο, τσακίζει τα πλευρά.
Πίστεψε στη γίδα άδολα, και στην ορμήνια την “καλή”
και τώρα γκρεμοτσακισμένος, κείτεται στην αυλή.
Το αφεντικό λυπήθηκε, με του γαϊδάρου τα δεινά,
παίρνει γιατρούς και γιατροσόφια. Τον θέλει υγιή ξανά.
Και ο γιατρός του πρόσταξε, πλεμόνι, ως γιατρικό,
να πάρει ο τραυματίας, να φύγει το …κακό.
Αμέσως το αφεντικό, τη δόλια γίδα σφάζει,
και τα πλεμόνια της ωμά, στον τραυματία βάζει.
Έτσι η γίδα έπεσε, μέσα στον ίδιο λάκκο,
που “έσκαψε” για άλλονε. Κι έπαθε αυτή το …τράκο.
Γι’ αυτό, ποτέ σου άδικα, μη θες κακό για άλλον
γιατί στοn λάκκο, που έσκαψες, εσύ θα πέσεις …μάλλον!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
