Η ελληνική Δικαιοσύνη εν αμφιβολία

Χρυσή ευκαιρία βρήκε η Κυβέρνηση, με την υπόθεση NOVARTIS, για σπίλωση των ενοχλητικών αντιπάλων της – Η Δικαιοσύνη πρέπει να δίδει την αίσθηση ότι απονέμεται ορθώς

Δεν υπάρχει κανένας θεσμός, μόνο ο λαός» είχε  αναφω­νήσει κάποτε, σε μια από τις αμέτρητες παραληρηματικές εξάρσεις τής δημαγωγικής του αμετροέπειας ο Ανδρέας Παπανδρέου. 

«Απόφθεγμα» το οποίο κάθε μπολσεβίκος πού σέβεται τον εαυτό του, έστω και αν ή παιδεία του και oι γνώσεις του περιορίζονται στο αναμάσημα «χιλιοειπω­μένων «τσιτάτων» τής λενινιστικής διδασκαλίας, αποδέ­χεται μέ πλήρη συναίσθηση ότι μεταλαμβάνει των «άχρα­ντων μυστηρίων» της…

Ο αγράμματος και ακαλλιέργητος πρωθυπουργός έχει κάθε λόγο να προσυπογράφει αυτή την μοναδικής ολοκληρωτικής αντίληψης «αλήθεια», αφού η συγκρό­τησή του ως ανθρώπου και ως πολίτη διαμορφώθηκε μέ­σα στο περιβάλλον της ΚΝΕ, κάτω από την λάμψη των μολότοφ και μέ τις αιώνιες παρακαταθήκες του Στάλιν, του Μάο, του Τσε και των «ημετέρων» Ζαχαριάδη, Βελουχιώτη και Μπελογιάννη. 

Στη σκέψη και στην ψυχή αυτών των «ιερών τεράτων» και τών αμετανόητων θαυμαστών τους ό λαός δεν είναι τίποτε λιγότερο και τίποτε περισ­σότερο από το πρόσχημα πού τους «επιτρέπει» να μιλούν συνεχώς εξ ονόματος του και για λογαριασμό του και να εμφανίζονται ως αποκλειστικοί προστάτες τών συμφερό­ντων του, την ίδια στιγμή που περιφρονούν την δημοκρα­τία, απεχθάνονται την αδέσμευτη βούληση των πολιτών και μισούν τις ελεύθερες συνειδήσεις.

Η «υπόθεση Novartis» είναι η χαρακτηριστική περί­πτωση της ολοκληρωτικής αντίληψης των σημερινών κυ­βερνώντων. 

Μακράν του να αναζητούνται oι πραγματικές ποινικές ευθύνες και η εξάλειψη μιας πρακτικής πού επι­βαρύνει το δημόσιο και τους ασφαλισμένους στον χώρο του φαρμάκου, η κυβέρνηση είδε στην υπόθεση αυτή την χρυσή ευκαιρία για την σπίλωση τών ενοχλητικών αντιπά­λων της και για την συντήρηση ενός κλίματος, πού, κα­τά την άποψη της, ενισχύει και εδραιώνει το περιλάλητο «ηθικό πλεονέκτημα» της αριστεράς.

Όταν ο αναπλη­ρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, πρωτοκλασάτα στελέχη του Μαξίμου αλλά και ο ίδιος ό πρωθυπουργός  υποστη­ρίζουν ότι πρόκειται για «το μεγαλύτερο σκάνδαλο του αιώνα» και, τελικώς, αποδεικνύεται, έστω κατά «δόσεις», ότι οι καταγγελίες δεν ευσταθούν, ότι οι προστατευόμενοι τρεις μάρτυρες -εκ των οποίων ο ένας είναι ήδη κα­τηγορούμενος, προστατεύονται για να καταθέτουν τις φαντασιώσεις τους και τις προκατασκευασμένες ανοησί­ες τους και ότι το άνοιγμα τών λογαριασμών αποδεικνύ­εται «μπούμερανγκ», τότε είναι προφανές ότι δεν πρό­κειται απλώς για πλήρη διακωμώδηση μιας διαδικασίας στην οποία η κυβέρνηση στήριξε κυριολεκτικά την πολι­τική της επιβίωση.

Το χειρότερο είναι ότι σ’ αυτή την δια­δικασία σταλινικής έμπνευσης, ως προς τον επιδιωκόμε­νο στόχο, την ηθική εξόντωση τών αντιπάλων, εντάσσε­ται και ή άσκηση πίεσης προς τα αρμόδια όργανα της Δι­καιοσύνης, πού μοιάζει να θεωρείται από τον Τσίπρα και την παρέα του ως πράξη απολύτως θεμιτή, αφού εξυπη­ρετεί τις άνομες σκοπιμότητες του.

Τα τελευταία χρόνια στη Νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Δ.Δ.Α.) έχει αναπτυχθεί η λεγόμενη θεωρία τών φαινομένων (théorie des apparences), σύμφωνα με την οποία ή δικαιο­σύνη δεν πρέπει απλώς να απονέμεται, πρέπει επίσης να δίδει την αίσθηση ότι απονέμεται ορθώς.

Δηλαδή, κατά το Δικαστήριο του Στρασβούργου, έχει θεμελιώδη ση­μασία για την απονομή της δικαιοσύνης η απόδοση της να μην είναι απλώς τυπική, βάσει τών αντικειμενικών δε­δομένων, αλλά να εδραιώνει, ταυτόχρονα και την υπο­κειμενική εκτίμηση, ότι αποκλείει την οποιαδήποτε αμφι­βολία για την ορθότητα της συγκεκριμένης δικαστικής απόφασης. 

Με άλλα λόγια ή θεωρία αυτή αποβλέπει στην αναζήτηση των στοιχείων πού θα εδραιώσουν στην κοι­νή γνώμη την απόλυτη πεποίθηση για την ανεξαρτησία τών δικαστών, με την αποφυγή συγκεκριμένων περιστα­τικών, που υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες θα επέτρε­παν σε έναν αντικειμενικό παρατηρητή να αμφιβάλει για την αμεροληψία και την αντικειμενικότητα τους.

Είναι βέβαιον ότι oι συνεχείς πρωθυπουργικές ανα­φορές στην «υπόθεση Novartis», oι «ετυμηγορίες» Πολάκη από το διαδίκτυο, οι επιλεκτικές «αποκλειστικότητες» μερίδας του τύπου και των MME, δουλικά υποταγμένης στην εξουσία ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδυασμό με δικονομικές επι­λογές πού τουλάχιστον προβληματίζουν τον νομικό κό­σμο της χώρας, έχουν διαμορφώσει κλίμα έντονης  αμφι­βολίας για τον τρόπο μέ τον οποίο και συνταγματικώς  κα­τοχυρωμένη (άρθρο 87) λειτουργική και προσωπική  ανε­ξαρτησία των λειτουργών της Θέμιδας εκδηλώνεται στην συγκεκριμένη υπόθεση. 

Και αν η αμφιβολία αυτή, που κάλλιστα μπορεί να οδηγήσει στην πλήρη απαξίωση της Δικαιοσύνης και στην ουσιαστική κατάλυση του συνταγματικού της ρόλου ως εγγυήτριας του κράτους δικαίου δεν ενοχλεί τον Τσίπρα και την παρέα του, θα έπρεπε τουλάχιστον να ενοχλεί και μάλιστα φορτικά και ακατά­παυστα την ηγεσία της Δικαιοσύνης.

Διονύσης Κ. Καραχάλιος

Δικηγόρος τέως Νομάρχης Ροδόπης