Ήμουν παιδί και άκουγα
που κουβεντιάζαν και ξεθάρρευαν
η μάνα και η αδελφή του
πως γρήγορα έρχεται η επιστροφή του.
Έγινα νια και κατάλαβα
πως δύσκολα ξεμπερδεύεις
όταν στα ξένα βρεθείς
προσπαθείς να κρατηθείς
και με τον πόνο συμμαχείς.
Το μεροκάματο κυνηγάς,
παλεύεις, αγωνίζεσαι και κρατάς,
έχοντας στα σωθικά σου ένα πόστο
παίρνοντας κουράγιο για τον περιβόητο νόστο.
Αχ πατρίδα γιατί δε βοηθάς τα παιδιά σου
να τα φιλοξενείς στην αγκαλιά σου,
να δείχνουν σε σένα τι αξίζουν,
για σένα να συνεχίζουν
και τους καρπούς τους να κομίζουν.
Δώσ΄ τους τη δυνατότητα
να αναπτυχθούν σαν οντότητα
αυτούς που τώρα στο εξωτερικό διαπρέπουν
και επαίνους δρέπουν.
Να μείνουνε στις οικογένειές τους,
να δημιουργήσουνε δικές τους,
όχι να αναγκάζονται να ξενιτεύονται,
το σπιτικό τους να ονειρεύονται
και με τη σκέψη του γυρισμού να γιατρεύονται.
Εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι ΄Ελληνες οι ξενιτεμένοι
που ζουν στο εξωτερικό πληγωμένοι
γιατί έτσι τους τα ΄φερε η μοίρα
να αναζηιούν αλλού τη θήρα.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
