Γράφει ο ΣΧΟΛ-ιαστής
Μέσα στην αποπνικτική ζέστη του καλοκαιριού, ήταν αναγκαίο ένα δροσερό θαλάσσιο μπάνιο.
Η πλαζ εκεί δίπλα στον φράχτη δυτικά του μοτέλ “Αστήρ” (άφρακτη παραλία) και μέχρι το “Δελφίνι”, μια καλή αμμουδιά για τους Αλεξ/πολίτες λουόμενους που δεν διαθέτουν όχημα για άλλες οργανωμένες παραλίες, συγκεντρώνει καθημερινά αρκετό κοσμάκη.
Τα λεγόμενα μπάνια του λαού.
Όλα οδηγούσαν για μια βουτιά στη θάλασσα, που όσο και να θέλεις να αποφύγεις λόγω περιορισμένου ωραρίου, εν τούτοις δεν μπορείς να την παραμερίσεις.
Παρατηρημένο ήταν ότι όσο περνούσε η ώρα, τόσο γέμιζε από κόσμο αυτή η παραλία, γιατί έκλεινε η αγορά και ο ταλαιπωρημένος πολίτης το ήθελε το μπάνιο.
Τα πρωινά καθαρά νερά μέχρι το μεσημέρι άρχισαν να θολώνουν περίεργα και οι αγανακτισμένοι να πληθαίνουν στην αρχή με διαπληκτισμούς για την συμπεριφορά ορισμένων λουομένων που πετούσανε μέσα στο νερό αποφάγια και σακούλες.
Υπάρχει και η απαραίτητη καντίνα λίγο πιο πέρα στα βούρλα του ακάλυπτου χώρου, η οποία συναγωνίζεται με τα μεγάφωνα των πιο πέρα παραλιακών κέντρων.
Υπήρχαν ακόμα παρέες νεαρών με δικά τους ηχοσυστήματα μουσικής που μπέρδευαν την όλη ηχορύπανση.
Το όλο σκηνικό απαρτιζόταν από μικρά παιδιά που ισορροπούσαν την ευτυχία τους στο κύμα με τα αθώα γέλια τους, ενώ οι μανάδες τους με όλο τον οικιακό εξοπλισμό αραγμένο στις ξαπλωμένες πετσέτες, ήταν έτοιμες να χυμήξουν σε κάθε ενοχλητικό περιπατητή που θα περνούσα απρόσεχτα δίπλα τους, γεμίζοντας με εκτιναζόμενη άμμο τα τάπερ με τα κεφτεδάκια που προοριζόταν για τα βλαστάρια τους.
Υπεύθυνες ακόμα ήταν και οι ομπρέλες ή τα πρόχειρα σκιάδια προστασίας στον ήλιο που μπερδεύονταν με τα όμορα της άλλης παραπλήσιας ιδιοκτησίας των αντηλιακών σκεπάστρων και έδιναν αφορμή για διαπληκτισμούς και αγενείς εκφράσεις.
Ο επιδειξίας κάτοχος τεράστιας φουσκωτής βάρκας. Συχνά κάνει την εμφάνισή του στα ρηχά νερά αυτής της παραλίας φέρνοντας αναστάτωση με επικίνδυνες πτήσεις πάνω σχεδόν από τους λουόμενους σαν ανεμόπτερο απογείωσης ακροβατικών.
Ο οδηγός του σε αφασία και άγνοιας κινδύνου, θα χαμογελά πάντα ηλιθίως για την τρομάρα που προκαλεί στους ανύποπτους κολυμβητές.
Είναι πάντα σίγουρος ότι θα τον θαυμάσουν πολλοί.
Οι βόλτες με το τέρας του, την ιπτάμενη φουσκωτή βάρκα που όλο πλησίαζε πιο κοντά στα κεφάλια των λουομένων παρέμεινε ανενόχλητο να αλωνίζει την πλαζ χωρίς να υπάρχει Λιμεναρχιακή δίωξη.
Προτού όμως αρχίσουν οι επικίνδυνες πτήσεις, τα νεύρα των επισκεπτών της παραλίας φρόντιζαν να τα σπάσουν οι μικροπωλητές Κινέζοι και άλλοι αλλοδαποί που επίμονα πιέζουν να αγοράσεις κάτι από την πραμάτεια τους.
Διαπεραστικές με τσιρίγματα ανακάλυψης ερχόταν οι φωνές από εποχούμενες συντροφιές δικύκλων από την παράπλευρη εθνική οδό, προς άγρα καλής αμμουδιάς: “Δίπλα μας είναι Αντώνη η παραλία, στρίψε να πάμε”.
Ο ελεύθερος χώρος μειώνεται οσονούπω με ταχύτητα.
Η γενική επίσης ασυδοσία με σκουπίδια οσαύτως αυξάνεται στον γύρω χώρο και κανείς δεν σκέφτεται ότι φταίει κι αυτός και όλοι μιλούν για ευθύνη άλλων, για την δική τους όχι.
Δικαιώνονται λοιπόν αυτοί που προτιμούν το σπίτι και τη δροσιά με το λάστιχο στην αυλή ή βεράντα.
Ο ΣΧΟΛ-ιαστής
