Γράφει ο ΣΧΟΛ-ιαστής
Η όλη φτιάξη λοιπόν έχει ως εξής:
Κατά τον Ησίοδο, στον τόπο αυτό τον δικό μας, προϊστορικά δηλαδή, υπήρχε ο πρώτος, ο ένας Θρακιώτης άρχοντας που εξουσίαζε όλη την περιοχή.
Μερακλής, επιβλητικός, αλαζόνας, αλλά και καρπερός κατά τ’ άλλα ο ερίφης.
Όσο, τακτικά και κουνελίσια γένναγε η ερίτιμος συμβία του, ονόματι Θραγαία, τόσο δεν έβλεπε καλά τα πράγματα στην εξουσία.
Να ‘σου λοιπόν. Κι το ένα παιδί μετά το άλλο, όλο αγόρια, σπάνια κανένα κορίτσι κατά λάθος, μεγάλωναν με απαιτήσεις για τον θρόνο του μπαμπά και προσωρινά της βγάζανε σουλατσάροντας στις παραλίες και στα Μπλέ-Μιξ περιμένοντας της ευκαιρία.
Ο Θρακιώτης πατήρ, δε τα κυαλιάριζε καλά τα κόζια, καθημερινά ανήσυχος.
Γιατί όσοι έχουνε μια εξουσία ένα φοβούνται. Μην έρθουν τίποτα τσογλαναραίοι απόγονοι και την αρπάξουν.
Και ο αρχηγός τα μυριζότανε αυτά.
Σκεφτότανε ολημερίς, μήπως τούτα τα σκατόπαιδά του, κάποτε θα τον κάνανε κανένα χουνέρι και θα τον ρίχνανε.
Αντί λοιπόν, σαν καλός μπαμπάς, να τους έπαιρνε σάμαλι και φουτμπόλια να ξεχνιούνται, μόλις γεννιόντουσαν τα έκλεινε σε μια στενάχωρη σκοτεινή σπηλιά που βρισκόταν παραλιακά λίγο πιο πέρα σ’ ένα λοφίσκο, που αργότερα θα την έκανε γιατάκι κάποιος Πολύφημος μονόφθαλμος.
Τ’ άφησε εκεί πέρα για να μην του χαλάσουν τη μανέστρα.
Η Θραγαία όμως, μάνα ήτανε και της κακοφάνηκε να γεννάει ασταμάτητα και να μην έχει παιδί δίπλα της.
Είδε κι αποείδε, φαίνεται τον βαρέθηκε τον σουρακλεμέ σύζυγό της, έπιασε και σκάρωσε μαι κοφτερή κόσα. Δρεπάνι με κοφτερή λεπίδα. Το έκρυψε και πήγε και αντάμωσε τα απιδιά της στη σπηλιά μια μέρα που έλειπε ο αχαΐρευτος άντρας της.
– Ξέρετε τι θα του κάνω γω αυτουνού;
– Τι καλέ μαμά;
– Θα του κόψω πάσαν πατρότητος ελπίδα.
– Όχι, μαμά.
– Μωρέ, θα του τα κόψω. Τι δηλαδή; άσε που με έχει αναστενάξει, αλλά θα γεννάμε σερί κορδόνι και δεν θα έχουμε παιδιά στο σπίτι;
Φρικιάσανε τα παιδιά, όχι δεν γίνονται τέτοια. Πετάχθηκε όμως ο νεώτερος και λέει της μάνας.
– Εγώ, μάμη.
– Θα το κάνεις βρε;
– Ου, ου! Και είμαι στο δρεπάνι καλύτερος κι από τον χάρο του Άδη.
Τα συμφωνήσανε μάνα και γιος και ένα βράδυ που ο μπαμπάς ήρθε στο τσακίρ κέφι από τα ξίδια που ήπιε στη Μαρώνεια και κουβάλαγε μαζί του ένα ξέκωλο για τα περαιτέρω, να τέλος πάντων να διασκεδάσουνε ζωηρά με ερωτική γυμναστική.
Και αναιδέστατος όπως ήτανε, ξαπλώνεται πάνω στο συζυγικό κρεβάτι, φαρδύς-πλατύς με την αλανιάρα παρέα του.
Εκεί δα που ζαχαρώνανε, ο μικρός ήτανε κρυμμένος με την κόσα και περίμενε.
Στα ντουζένια του ήτανε ο μπαμπάς, πετάγεται ο νεαρός, τον κρατάει ακίνητο με το αριστερό χέρι και με το δεξί του έκοψε ότι ήταν να κοπεί.
Ακούστε τώρα. Από το αίμα της πληγής γεννήθηκαν νέα παιδιά που ονομάστηκαν ΚΑΡΠΙΛΟΙ και αργότερα ΚΙΚΟΝΕΣ.
Και μόλις πέταξε στη θάλασσα εκείνα που ‘κοψε ο νέος, βγήκε ένας καφετί αφρός και από μέσα του ξεπετάχθηκε ο ΟΡΦΕΑΣ, μουσικός, ποιητής, λυράρης και καμάρι της Θραγαίας. Ο Πίνδαρος τον αναφέρει ως ΟΡΦΝΟΣ, δηλαδή καστάνιος φίκος.
(να γιατί η περιοχή της Αλεξ/πολης, παλιά είχε πολλά δένδρα καστανιές).
Η άποψη ότι εδώ βρίσκεται η αρχαία ΣΑΛΗ που κατοικούσαν οι Κάρπιλοι και οι Κικόνες, ενισχύεται από την πλάκα που βρέθηκε το 1879 κοντά στο φάρο, σε βάθος ενός μέτρου.
Επιβεβαιώνετια μάλιστα από τον ιστορικό Ηρόδοτο που πέρασε από τα Θρακικά παράλια και γράφει στο βιβλίο του το 7ο παρ. 59 για τα Σαμοθράκεια (Σαμοθρηϊκεια κατά λέξη) τείχεια με τις πόλεις: Σάλη, Ζώνη, Δρυ, Σέρειον και Μεσημβρία (Σαλη τε πεπόλθσται πόλις).
Ακόμη περισσότερο ενισχύεται η άποψη πως η Σάλη ήταν τόπος εύπορος, καλλιεργήσιμος με πλούσιες θαλασσινές ακτές, με εμπορικούς διαύλους επικοινωνίας με άλλους τόπους, υπήρχε ήδη η παραμονή και στάθμευση για αλλαγή αλόγων από τους διερχόμενους και η προοπτική μόνιμης εγκατάστασης όσων το επιθυμούσαν, μια και ο τόπος προσφερόταν για σίγουρη μελλοντική εξέλιξη.
(Συνεχίζεται).
Ο ΣΧΟΛ-ιαστής
