Είναι η κατάρα της φυλής, πολλοί να αγαπάνε,
το χρώμα που τους κυβερνά, και αυτό μον’ να…κοιτάνε.
Κι εδώ θα ‘λεγε κανείς, μα αυτό είναι φυσικό,
να αγαπάς το «αίμα» σου, κι είναι πολύ λογικό.
Κι όταν είσαι στα επάνω σου, να προωθείς δικούς σου,
να δείχνεις και συμπάθεια, και μύχιους σκοπούς σου.
Όμως αυτή η συμπάθεια, ας έχει κάποιο μέτρο.
Να μην ζημιώνει βάναυσα, τον αλλόχρωμο …Νίκο ή Πέτρο!
Τα χρώματα ας πάψουνε, να ‘χουνε ενεργό ρόλο.
Γιατί, αν ξεθαρρέψουνε, θα μπουν σε σκοτεινό …θόλο.
Κι εκεί στα σκοτάδια, θε να συμβούν, τέρατα και σημεία,
καταστροφή στο έθνος μας, τεράστια ζημία!
Γνωστές είναι απ’ το Βυζάντιο, οι αγάπες κι οι λατρείες,
που ‘χαν οι πράσινοι και οι Βένετοι, δυο έγχρωμες φατρίες.
Αργότερα κάποιοι κόκκινοι, φέρανε τον εμφύλιο,
και για το χρώμα τους έστειλαν, πολλούς για λίγο … τίλιο!
Ο ήλιος, αν και μισός γέννησε, τους πρασινοφρουρούς,
που για καιρό κουμαντάριζαν, δαίμονες και Θεούς.
Τέλος, ήρθανε και οι Βένετοι, οι γαλανοί «λεβέντες»,
που στοχοποίησαν όσους ζουν, ακόμη και σε τέντες.
Μα προς θεού, στον τόπο μας, χάθηκαν οι σωστοί,
οι ηθικοί κι ακέραιοι, και οι στα χρηστά πιστοί;
Χαθήκανε οι άνθρωποι, που αγαπάνε μόνο,
τον τόπο, τους ανθρώπους του, και δεν προσφέρουν πόνο;
Αλλά, με το χέρι στην καρδιά, και ας απαντήσουν όλοι.
Ότι, για το χρώμα όλοι δεν πολεμούν, κι όχι για το … «περβόλι»;
Αθ. Παπατριανταφύλλου
