Μια νεαρή λαδοελιά σ’ ένα μικρό ελαιώνα
στητή ωσάν κολόνα, σε χρόνια πιο παλιά
Καρυάτιδα θα θύμιζε εις τον Χρυσούν Αιώνα
με πληγωμένη κεφαλή κι αιμάτινα μαλλιά.
Βρέθηκε η λιόχαρη απ’ το Φως στο βροχερό Λονδίνο
με βία τη μετέφεραν σ’ ένα ψυχρό μουσείο
ελιά σ’ ακούω που μου λες: με κοπετό, με θρήνο
κτυπώ τα κλώνια στον κορμό και τα ριζά μου σείω.
Μα εσύ ελιά που βρίσκεσαι στο φωτεινό λιοστάσι
τις αδερφές σου πλάι σου τις έχεις, στο άγιο χώμα
κι όταν θα σβήσει η ανάσα σου, θανή όταν σε φτάσει
η έκτη Κόρη μοναχή στα ξένα θα ‘ναι ακόμα.
Με σμίλη ο Ικτίνος χάραξε, κόσμησε ο Καλλικράτης
κι ο Παρθενώνας τάραξε συθέμελα τα θάμπη.
ώστε ν’ αρπάζει ο κάθε σερ κι ο Έλγιν ο αριστοκράτης
του κόσμου τα κτερίσματα κι ό,τι αρχαίο λάμπει.
Χαράλαμπος Μαυρομουστάκης
Αλεξανδρούπολη
