Όλα τα χρόνια ο γονιός, κάνει ό,τι μπορεί,
και δίνει ως τα γεράματα, χαρά και θαλπωρή.
Φροντίζει για κάθε του παιδί, από τη γέννησή του,
να έχει ό,τι του χρειαστεί, την άνεση, τη βολή του.
Φροντίζει για τον επιούσιο, την ένδυση, τη στέγη,
και ό,τι κακό κι ανεπιθύμητο, πάντοτε το αποφεύγει.
Αλλά, και για τη μόρφωση, και την αποκατάστασή του,
κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, για την ύστερη ζωή του.
Κι όμως, υπάρχουν τ’ ανεπιθύμητα, που ‘ρχονται στη ζωή,
ασθένειες κι ατυχήματα, κι άλλα παρεμφερή.
Και τότε ο γονιός αταλάντευτα, και πάλι προσπαθεί,
όποια βελτίωση μπορεί, και δίπλα στο σπλάχνο του να σταθεί.
Αλλά, αν η χάρη Του θέλησε, το γονιό «δοκιμάσει»,
και του έδωσε ένα μαρτύριο, για να ιδεί πού θα τον φτάσει…
Ε’ και τότε ο γονιός, και πάλι με λαχτάρα,
βοηθά για την αποκατάσταση, αλλά νιώθει τρομάρα…
Τρομάρα, πώς θα εξελιχθεί, το μέλλον του παιδιού του.
Θα γιάνουν όλα τα στραβά, της τύχης, του ριζικού του;
Έρμε γονιέ, η λαχτάρα σου, λαχτάρα θε να μείνει.
Γιατί, μονάχα ο Ύψιστος, γνωρίζει τι θα γίνει!
Εσύ, όσο κι αν προσπαθείς, όσο κι αν επιμένεις,
Αν το γραφτό σου είναι αυτό, αυτό θα υπομένεις!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
